category-image

What is Armgnac

Czym jest Armagnac?

Czym jest Armagnac?

zdjęcie autorskie autorstwa L'Encantada

Czym dokładnie jest Armagnac? Na tej stronie przeczytasz WSZYSTKO o Armagnac.

Dla tych, którzy nie wiedzą, Armagnac to rodzaj brandy, który pochodzi z regionu Armagnac w Gaskonii, położonego w sercu południowo-zachodniej Francji. Jako miłośnicy francuskich napojów premium, w BonjourDrinks możemy powiedzieć, że Armagnac jest pierwszą francuską brandy i słynie ze złożonych aromatów i długiego finiszu, który jest uwielbiany przez prawdziwych koneserów.

  1. Z czego składa się Armagnac?
  2. Region Armagnac
  3. Obszary uprawy Armagnac
  4. Armagnac a koniak
  5. Historia Armagnac
  6. Proces produkcji
  7. Dodatki w Armagnac
  8. Kategorie wiekowe Armagnac
  9. Smak Armagnac
  10. Armagnac w naszym sklepie
  11. Płyny na bazie Armagnac
  12. Koktajle i napoje mieszane na bazie Armagnac
  13. Z czym łączy się Armagnac?
  14. NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA

Armagnac jest często porównywany do koniaku, który jest jego najbliższym krewnym, ale oba są dość odmienne pod względem rodzaju gleby, klimatu, winogron, metod destylacji, technik starzenia i smaku. Historia Armagnac sięga czasów rzymskich, kiedy region ten był zamieszkiwany przez różne plemiona, które zostały podbite przez Rzymian. Jeden z żołnierzy, Hermann, otrzymał duży kawałek ziemi w regionie w nagrodę za swoją odwagę. Terytorium zostało później nazwane Hermanius, które zostało skrócone do Arminius, a następnie, z czasem, stało się Armagnac.

Dziś region Armagnac to malowniczy obszar rolniczy, który słynie między innymi z produkcji wysokiej jakości eau-de-vie. Mieszkańcy regionu są ściśle związani z ziemią i zależą od jej produktów jako źródła utrzymania. Podczas gdy wielu małych niezależnych producentów sprzedaje swoje produkty tylko w swoich domenach i nie eksportuje, tworzą oni kręgosłup regionu Armagnac i nadają mu wyjątkową duszę.

W BonjourDrinks wierzymy, że Armagnac jest jednym z najpiękniejszych eaux-de-vie na świecie i z dumą oferujemy szeroką gamę Armagnaców dla koneserów szlachetnych alkoholi.

Zależy nam na tym, aby dać tym małym niezależnym producentom głos na rynku, który jest często zdominowany przez przeciętne produkty komercyjne, które nie poprawiają wizerunku Armagnac.

zdjęcie autorskie autorstwa L'Encantada

Z czego składa się Armagnac?

Armagnac historycznie wykorzystywał szerszą kombinację winogron niż Cognac.

Winorośl i winogrona

Przemierzając tereny Armagnac, odkrywamy, że unikalny charakter tego trunku tkwi w jego odmianach winogron. W przeciwieństwie do koniaku, w którym dominuje neutralny Ugni Blanc, odmiany winogron Armagnac wytwarzają szeroką gamę smaków i tekstur.

Praktyka stosowania różnych winogron ewoluowała przez ponad cztery stulecia i pozostaje istotnym aspektem charakteru Armagnac.

Około 1600 roku winnice były obsadzone głównie winogronem Piquepoult, znanym również jako Folle Blanche. Był to podstawowy szczep Armagnac aż do czasów filoksery.

Rolnicy preferowali wówczas winogrona takie jak Ugni Blanc, Colombard i Plante de Grèce, które były mniej podatne na choroby. Później wprowadzono Baco, rewolucjonizując winnice i stając się ulubieńcem rolników.


Winogrono Baco jest interesujące, będąc hybrydą odmian Folle Blanche i Noah. Został opracowany jako odporny szczep po dewastacji europejskich winnic po kryzysie filoksery w XIX wieku i nazwany na cześć jego twórcy, Francois Baco. Jest to jedyna hybryda winogron dopuszczona do produkcji Armagnac.

W ostatnich latach Ugni Blanc prześcignął Baco pod względem popularności. Przyczyniła się do tego jego wyższa cena, ponieważ może być wykorzystywany do produkcji win stołowych i destylacji. Winogrona używane do produkcji Armagnac dojrzewają w różnym czasie, ale ze względu na ograniczenia finansowe są one najczęściej zbierane i fermentowane razem. Niektórzy producenci mogą sobie pozwolić na oddzielne zbieranie, fermentację i destylację swoich odmian.

Folle Blanche jest zazwyczaj sprowadzane jako pierwsze, a następnie Baco i Ugni Blanc. Średnia wydajność zdrowej winorośli Armagnac wynosi 100-120 hektolitrów/hektar, ale tylko 90 hektolitrów może być destylowane. Reszta musi być sprzedawana jako sok winogronowy lub moszcz.

Kwasowość winogron Armagnac jest zwykle wysoka, a ich zawartość alkoholu waha się od 8° do 11°. Najlepsze Armagnac pochodzą z win, które oddychały przez osad drożdżowy. Cierpkość, niska zawartość alkoholu i wysoka kwasowość win sprawiają, że są one idealne do ciągłej destylacji, ale destylatory garnkowe typu Charentaise i nowoczesne alambiki mogą destylować wyższe poziomy alkoholu. Cztery odmiany winogron, w tym Ugni Blanc i Colombard, są powszechnie używane do destylacji ciągłej.

Obecnie do destylacji Armagnac dopuszczonych jest dziesięć odmian winogron. Choć nie nadają się one do produkcji win stołowych, są idealne do destylacji ciągłej.

Podziwiając krajobrazy Armagnac, zdajemy sobie sprawę, że jego odmiany winogron są niezbędnym budulcem, który tworzy bogaty i złożony charakter tego alkoholu.

Dozwolone są również inne odmiany winogron - w sumie 10 rodzajów. Choć obecnie rzadko używany, Armagnac może być również produkowany z:

  • Plant de Graisse
  • Meslier Saint François
  • Clairette de Gascogne
  • Jurançon Blanc
  • Mauzac Blanc
  • Mauzac Rosé

Tylko kilka odmian win ogron może być wykorzystywanych do produkcji Armagnac. Najczęściej używana jest Ugni Blanc, która zajmuje 75% winnic Armagnac, a następnie hybrydowa odmiana winogron Baco, która jest często wybierana ze względu na swoją odporność i produktywność. W mniejszości używane są rzadsze i bardziej delikatne winogrona Colombard i Folle Blanche, które charakteryzują się wysoką kwasowością i niską zawartością cukru, co czyni je idealnymi do tworzenia alkoholu o złożonym smaku.

Region Armagnac

Region bogaty w tradycję: Gaskonia, ojczyzna Armagnac

Armagnac produkowany jestw Gaskonii, regionie słynącym ze specjałów z gęsi i kaczki - i podobnie jak wiele części Francji, szczycącym się sezonowym stylem życia i życiem z ziemi. Możesz być pewien, że gdziekolwiek spędzisz czas w Gaskonii, możesz być pewien, że w menu znajdziesz gęś, kaczkę i Armagnac.

Region Armagnac, zarządzany przez przepisy dotyczące apelacji, obejmuje Bas-Armagnac, Armagnac-Ténarèze i Haut-Armagnac, zgodnie z definicją z 1909 roku. Od niedawna Blanche d'Armagnac zezwala na produkcję i eksport czystych, nie starzonych alkoholi.

Gaskonia to region w południowo-zachodniej Francji, położony między Pirenejami a Oceanem Atlantyckim. Region jest dobrze znany z produkcji Armagnac, rodzaju brandy wytwarzanej z mieszanki białych win. Najlepszy Armagnac pochodzi ze wschodniej części regionu, w pobliżu miasta Condom.

Tutaj połączenie ciepłego klimatu i gleby tego obszaru stwarza idealne warunki do produkcji spirytusu. Gleba w Gaskonii składa się z wapienia, gliny i piasku, a klimat jest ogólnie ciepły i słoneczny, z dużą ilością deszczu w miesiącach zimowych. To połączenie gleby i klimatu pomaga stworzyć idealne warunki dla białych winogron wykorzystywanych w produkcji Armagnac. Gaskonia jest również znana ze swoich pofałdowanych wzgórz i lasów, które stanowią idealne tło dla procesu produkcji Armagnac.

Obszar ten jest również znany z tradycyjnej kuchni gaskońskiej, która często zawiera dziczyznę, taką jak kaczka, dziczyzna i niektóre ptaki łowne. Wszystkie te elementy łączą się, tworząc idealne warunki do produkcji Armagnac - i oczywiście do spokojnych wizyt w prawdopodobnie jednym z najpiękniejszych miejsc we Francji.

Taylor o regionie Armagnac i Aurian A25

153 USD
z wył. TAX z wył. wysyłka

ABV: 45,9%

Wielkość butelki: 70 cl

Obszary wzrostu Armagnac

Odkrywając region Armagnac, możemy dostrzec uderzający związek między glebą a rosnącymi w niej winoroślami. Region ten był niegdyś częścią głębokiego kanału, który płynął między Pirenejami a Masywem Centralnym, który formował się przez miliony lat, podczas gdy ocean pokrywający południowo-zachodnią Francję stopniowo się przemieszczał. Doliny tworzyły szczeliny, które rozwijały się wraz z przemieszczaniem się prądów wody, a zatopiony gruz stopniowo przekształcał się w warstwy gliny, gdy woda przepływała przez doliny.

Armagnac ma różne obszary wzrostu, podobnie jak Cognac. Armagnac dzieli się na trzy obszary: Bas-Armagnac, Ténarèze i Haut-Armagnac. Wszystkie trzy razem tworzą winnicę o powierzchni 15 000 hektarów (dzieloną z IGP Côtes de Gascogne i PDO Floc de Gascogne, z których tylko 5300 hektarów jest obsadzonych wyłącznie do produkcji Armagnac).

Bas-Armagnac, obszar o niższej wysokości, jest stosunkowo płaskim terenem pokrytym piaskiem i osadami morskimi, które wieją z pobliskich ogromnych lasów sosnowych. W miarę przesuwania się na wschód w kierunku Ténarèze, łagodne wzgórza zaczynają rozbijać płaskie połacie ziemi, a gleba staje się twardsza z warstwami gliny. Dalej na wschód w Haut-Armagnac, płaski teren jest rzadkością, a działki z piaskiem są rzadkością, podczas gdy zawartość wapienia w glinie wzrasta.

Różnej wielkości ziarna minerałów i materii organicznej, które tworzą glebę, odgrywają pięć zasadniczych ról dla winorośli: wsparcie, składniki odżywcze, odprowadzanie wody, odbijanie promieni słonecznych i zatrzymywanie ciepła w nocy. Piasek to gleba o dużych ziarnach, która szybko odprowadza wodę, podczas gdy inne gleby są wykonane z mniejszych materiałów, które zostały skompresowane przez lata, takich jak żwir, wapień lub kreda, i powoli odprowadzają wodę, umożliwiając winorośli stały dopływ wody. Glina zawiera najdrobniejsze cząsteczki ze wszystkich i pozostawia niewiele miejsca na przepływ wody, gromadząc ją pod ziemią w stagnujących kałużach.

Podczas gdy większość roślin rozwija się na bogatej, gliniastej glebie, rzadko dostarcza ona surowych składników do win o jakiejkolwiek delikatności. Zamiast tego winorośl ma tendencję do rozkwitu na ziemi rzadko nadającej się do innych nasadzeń - niektórzy twierdzą, że winorośl musi cierpieć. Różne gleby zatrzymują różne stopnie ciepła, przy czym gleby ściśnięte, takie jak glina, mają tendencję do pozostawania chłodniejszymi, dając późno dojrzewające winogrona. Z drugiej strony piasek ma tendencję do szybszego nagrzewania się i zapewnia korzeniom większy potencjał wzrostu. Podczas zimnej pogody winorośle rosnące na piasku są znacznie bardziej podatne na przymrozki, co zostało udowodnione w 1997 roku, kiedy to utracono co najmniej 60% tegorocznych zbiorów.

1. Bas-Armagnac

Bas-Armagnac to najbardziej wysunięty na zachód region winnic Armagnac, położony głównie w departamencie Landes. Jest to najbardziej rozległy terroir, obejmujący około 3550 hektarów (obsadzonych winoroślą) i został w dużej mierze uchroniony przed filokserą ze względu na piaszczyste gleby. Gleby te składają się z czystego piasku, boulbenes (małe kawałki wapienia) i sables fauves (płowy, bogaty w żelazo piasek).

Eaux-de-vie z Bas-Armagnac są lekkie, owocowe i delikatne. Charakteryzują się intensywnymi aromatami świeżych owoców i nut kwiatowych, z lekko taninowym i lekko słodkim smakiem. Piaszczyste gleby zapewniają winorośli niski poziom cukru i wysoką kwasowość, co skutkuje eleganckim i zrównoważonym alkoholem. Bas-Armagnac jest głównym obszarem produkcji Armagnac i cieszy się najlepszą reputacją.

Wielkość: około 3550 hektarów

Charakterystyka: Lasy sosnowe, ubogie i kwaśne gleby piaszczysto-gliniaste

2. Armagnac-Ténarèze

Armagnac-Ténarèze to centralny region winnic Armagnac, położony pomiędzy Bas-Armagnac i Haut-Armagnac. Jest to najnowsza z apelacji, utworzona w 1993 roku i obejmuje 1695 hektarów gleby krzemionkowej. Gleba ta składa się z boulbènes i terreforts(gleby gliniasto-wapienne ), które zapewniają winorośli dodatkowe składniki odżywcze i lepszą retencję wody.

Powstałe eaux-de-vie z Armagnac-Ténarèze są pełne i mocne, z intensywnymi aromatami przypraw i suszonych owoców. Aby osiągnąć swój szczyt, wymagają kilkudziesięciu lat leżakowania. Specyfika tego regionu polega na tym, że eaux-de-vie są w stanie starzeć się przez bardzo długi czas, rozwijając złożone i interesujące smaki na przestrzeni lat.

Wielkość: około 1695 hektarów

Charakterystyka: Gleba krzemionkowa, glina i wapień

3. Haut-Armagnac

Haut-Armagnac to najbardziej wysunięty na południe region winnic Armagnac, położony wzdłuż wschodniej granicy Ténarèze i południowej granicy Bas-Armagnac. Jest to najmniejsza apelacja w Armagnac pod względem hektarów obsadzonych winoroślą, obejmująca tylko 53 hektary. Bardzo niewiele winorośli pozostało z powodu płaskich, wapiennych działek wykorzystywanych do innych upraw, takich jak pszenica, soja lub nawadniana kukurydza. Wzgórza Haut-Armagnac są wapienne i gliniasto-wapienne, podczas gdy doliny są czasami pokryte boulbènes.

Eaux-de-vie z Haut-Armagnac najlepiej pić młode. Charakteryzują się świeżymi, owocowymi aromatami z nutą przypraw i lekkim, gładkim ciałem. Wynika to z wapiennych i gliniasto-wapiennych gleb, które są bogate w minerały i dostarczają winorośli dużo składników odżywczych i wody, umożliwiając im produkcję win o wyższym poziomie cukru i niższym poziomie kwasowości.

Wielkość: 53 hektary

Charakterystyka: Wapienna, gliniasto-wapienna

Klimat

Na klimat regionu Armagnac wpływają dwa istotne zjawiska geograficzne, które go otaczają:

Ocean Atlantycki na zachodzie często przyciąga chłodne wiatry i deszcze, które zapewniają umiarkowaną pogodę. Gorąca masa powietrza, która napływa znad Morza Śródziemnego, unosi się nad płaskim terenem w pobliżu Tuluzy i przecina Gaskonię.

Bas-Armagnac otrzymuje więcej deszczu niż reszta regionu, głównie ze względu na bliskość oceanu. Śnieg pada tu zaledwie kilka razy w ciągu dekady, a deszcz jest bardziej powszechny podczas stosunkowo krótkiego sezonu zimowego, któremu zawsze towarzyszy gęsta mgła. Wiosna jest długa i wilgotna, lato gorące i wilgotne, jesień długa i słoneczna, a zima deszczowa, ale krótka.

Producenci Armagnac denerwują się w dwóch porach roku, wiosną i latem. W kwietniu przedwczesne ocieplenie może spowodować pączkowanie winogron, a jeśli wystąpią wiosenne przymrozki, ogromne ilości pąków mogą zostać zniszczone, szczególnie na piaszczystej glebie. Późnym latem może wystąpić burza gradowa, narażając dojrzewające winogrona na poważne niebezpieczeństwo. Jednak w większości lat pogoda jest umiarkowana przez całą wiosnę i lato, a słoneczne warunki utrzymują się do września, zapewniając dużo słońca, najważniejszego składnika do pełnego dojrzewania surowca Armagnac.

Gleba i klimat Armagnac odgrywają kluczową rolę w produkcji najlepszej eau-de-vie. Różne gleby zapewniają unikalne cechy winorośli, prowadząc do różnych smaków i aromatów. Klimat, choć umiarkowany, może również stanowić poważne zagrożenie dla winorośli. Jednak przy odpowiednich warunkach produkowane są delikatne wina, które przechodzą do destylacji, cierpliwego starzenia i butelkowania w celu konsumpcji i maksymalnej przyjemności.

© Michel Carossio

© BNIA

Cztery rodzaje gleby

Gdy badamy gleby regionu Armagnac, znajdujemy cztery różne typy gleb, które kształtują charakter tego trunku. Dokładna charakterystyka gleb jest następująca:

Sablo-Limoneux, czyli gleba piaszczysta, to wysoce kwaśny teren, który daje winogrona o wysokiej kwasowości. Uprawiane tu winorośle wytwarzają spirytus, który jest bardzo okrągły w młodości, a jednocześnie wykazuje wiele finezji. Jest to jeden z typów gleb występujących w Bas-Armagnac.

Sables Fauves, czyli piasek bogaty w żelazo, nadaje temu terroir płowy lub jasnobrązowy kolor. Winogrona uprawiane na tym piasku wykazują dużą elastyczność w młodości wraz z godną podziwu finezją, podobnie jak piasek o mniejszej zawartości żelaza. Jest to również jeden z typów gleb występujących w Bas-Armagnac.

Gleba Argilo-Sablonneux lub Boulbènes, mieszanka piasku i gliny, daje winogrona o dobrym poziomie kwasowości. Ślady gliny w tym terroir sprawiają, że gleba jest nieco mniej podatna na mróz niż zwykły piasek. Gleba ta pozostaje nieco chłodniejsza niż piasek, zatrzymuje nieco więcej wody, a Armagnac produkowany z uprawianych tutaj winorośli ma tendencję do wyrażania się szczególnie dobrze po dziesięciu latach starzenia. Jest to jeden z typów gleb występujących w Ténarèze.

Winogrona uprawiane na Argilo-Calcaire, czyli glinie z małymi kawałkami wapienia, zwykle wykazują niższą kwasowość niż te uprawiane na piasku i pozostają nieco jędrne w młodości. Porowata natura wapienia gromadzi wodę deszczową i powoli uwalnia ją do otaczającej roślinności, prawie jak naturalny system nawadniania. Winogrona osiągają nieco wyższy poziom alkoholu, a Armagnac produkowany na tej glebie potrzebuje dobrych piętnastu lat, aby się rozwinąć, ale również bardzo powoli się psuje. Jest to jeden z typów gleb występujących w Armagnac Ténarèze.

Region produkcji Haut Armagnac składa się głównie z gleb wapiennych.

Ciekawostki na temat Armagnac

  1. Armagnac jest najstarszym destylowanym alkoholem naświecie, a wzmianki o jego produkcji sięgają XV wieku. Spirytus ten wytwarzany jest z mieszanki białych win i leżakuje w dębowych beczkach, co skutkuje złożonym profilem smakowym z nutami dymu, orzechów, kandyzowanych owoców i przypraw - między innymi. Może to być wódka mieszana lub wódka z jednego rocznika.

  2. Region Armagnac jest domem dla Château de Gaube, XVIII-wiecznego zamku. Znajduje się on nad brzegiem rzeki Gave i słynie z oszałamiającej architektury i pięknych ogrodów. Jest to również jedno z głównych miejsc produkcji Armagnac, z własną destylarnią i piwnicami do leżakowania.

  3. Proces produkcji Armagnac jest ściśle regulowany i monitorowany przez Bureau National Interprofessionnel de l'Armagnac (BNIA). BNIA jest odpowiedzialne za nadzorowanie procesu produkcji i zapewnienie, że spirytus spełnia określone standardy jakości. Jest również odpowiedzialna za stworzenie trzech odrębnych obszarów wzrostu Armagnac: Bas-Armagnac, Ténarèze i Haut-Armagnac. Każdy obszar ma swój własny zestaw przepisów i wytycznych dotyczących produkcji Armagnac.

Armagnac vs Cognac

Główne podobieństwa między tymi dwoma francuskimi brandy polegają na tym, że zarówno Armagnac, jak i Cognac są wytwarzane z winogron i dojrzewają w dębowych beczkach. Istnieje jednak kilka znaczących różnic. Armagnac jest zwykle wytwarzany z mieszanki białych winogron, podczas gdy koniak jest wytwarzany z mieszanki białych i czarnych winogron. Co więcej, Armagnac może być starzony w beczkach wykonanych z różnych gatunków dębu, podczas gdy Cognac starzony jest w beczkach wykonanych z dębu Limousin, a także dębu Tronçais. To właśnie te kluczowe różnice nadają Armagnacowi wyraźny smak i charakter, który odróżnia go od koniaku.

Region produkcji i procesy destylacji Armagnac również różnią się od Cognac. Na przykład, jednym z unikalnych aspektów produkcji Armagnac jest użycie pojedynczego destylatora ciągłego zamiast podwójnego procesu destylacji stosowanego w produkcji koniaku.

Ponadto, w oparciu o opisane wcześniej typy gleb i wytwarzaną przez nie okowitę, warto zauważyć, że gleby piaszczyste i wapienne dają różne wyniki w regionach Armagnac i Cognac. Bas-Armagnac jest glebą piaszczystą i jest najbardziej renomowanym terroir Armagnac, podczas gdy w Cognac gleby piaszczyste znajdują się w crus Bons Bois i Bois Ordinaires, dwóch skromniejszych crus regionu Cognac.

Dowiedz się więcej o koniaku i różnicach między nim a Armagnac.

Główne różnice między Armagnac i Cognac

TematArmagnacKoniak
WinogronaBacco, Folle Blanche, Ugni Blanc i ColombardGłównie Ugni Blanc, tylko trochę Folle Blanche i Colombard
GlebaPiaszczysta gleba z ciepłymi temperaturamiGleba kredowa z łagodnymi temperaturami
DestylacjaPojedyncza destylacja na niskim poziomie (52%-60% ABV)Podwójnie destylowana, najpierw do 26-32% ABV, a następnie do 72%-78% ABV
StarzenieLimousin lub lokalny dąb gaskońskiDąb z lasów Limousin i Tronçais
Zawartość alkoholuCzęsto od 46% do 48% ABVZwykle zredukowana do 40% ABV, istnieje kilka naturalnie zredukowanych lub mocnych koniaków z beczki, ale to wyjątek
RocznikPodana data rocznikaDość rzadkie; większość koniaków to mieszanki
OdmianaPojedyncze odmiany są powszechne, zwłaszcza Folle BlancheRzadko można zobaczyć odmianę wydrukowaną na etykiecie
NégociantDuży négociant butelkuje 25 000 9-litrowych skrzynek rocznieNégociant, taki jak Hennessy, wypuszcza 8 milionów 9-litrowych skrzynek rocznie (2018)
Niezależny producent
Najlepsi producenci często sprzedają mniej niż 5000 butelek rocznieMali négociants, tacy jak Delamain, sprzedają 100 000 butelek rocznie
Świadomość markiArmagnac jest znacznie rzadziej wyszukiwany w Google niż Cognac Koniak jest wyszukiwany 10 razy częściej niż Armagnac, w USA nawet 16 razy częściej
Konsumpcja krajowa i eksport45% produkcji Armagnac jest konsumowane we Francji. Tylko 55% jest eksportowane.Tylko 2% produkcji koniaku pozostaje we Francji. 98% jest eksportowane.
Roczna sprzedaż butelek (2020)2,8 miliona butelek220 milionów butelek
Najważniejsze kraje importująceChiny, USA, Wielka Brytania, Rosja, Niemcy, Hiszpania USA, Chiny, Singapur, Wielka Brytania, Łotwa, Republika Południowej Afryki
Wielkość całego regionu w hektarach15.000 hektarów84.640 hektarów
Całkowita powierzchnia winnic AOC w regionie z wyłączeniem vin de table5.300 hektarów (AOC Armagnac i AOC Floc de Gascogne)
9.700 hektarów (IGP Côtes de Gascogne)
83.140 hektarów (AOC Cognac i AOC Pineau łącznie)
1.500 hektarów przeznaczonych na Pineau des Charentes
Hektary winnic z winogronami przeznaczonymi do destylacji (2022)5.300 hektarów dla AOC Armagnac (przeznaczonych do destylacji)83.140 hektarów dla AOC Cognac (przeznaczonego do destylacji)
Obszary wzrostuLe Bas-Armagnac lub czarny Armagnac: 3.551 hektarów (67%)
Haut Armagnac lub biały Armagnac: 53 hektary (1%)
La Ténarèze 1696 hektarów (32%)

GrandeChampagne (34700 hektarów ogółem, 14133 hektarów obsadzonych winoroślą),
Petite Champagne (66000 hektarów ogółem, 15796 hektarów obsadzonych winoroślą),
Borderies (12540 hektarów ogółem, 4157 hektarów obsadzonych winoroślą)
FinsBois (349803 hektarów, 33256 obsadzonych winoroślą)
Bon Bois (372053 hektarów, 9976 obsadzonych winoroślą)
Bois Ordinaires (260000 hektarów, 1247 obsadzonych winoroślą)

TematArmagnacKoniak
WinogronaBacco, Folle Blanche, Ugni Blanc i ColombardGłównie Ugni Blanc, tylko trochę Folle Blanche i Colombard
GlebaPiaszczysta gleba z ciepłymi temperaturamiGleba kredowa z łagodnymi temperaturami
DestylacjaPojedyncza destylacja na niskim poziomie (52%-60% ABV)Podwójnie destylowana, najpierw do 26-32% ABV, a następnie do 72%-78% ABV
StarzenieLimousin lub lokalny dąb gaskońskiDąb z lasów Limousin i Tronçais
Zawartość alkoholuCzęsto od 46% do 48% ABVZwykle zredukowana do 40% ABV, istnieje kilka naturalnie zredukowanych lub mocnych koniaków z beczki, ale to wyjątek
RocznikPodana data rocznikaDość rzadkie; większość koniaków to mieszanki
OdmianaPojedyncze odmiany są powszechne, zwłaszcza Folle BlancheRzadko można zobaczyć odmianę wydrukowaną na etykiecie
NégociantDuży négociant butelkuje 25 000 9-litrowych skrzynek rocznieNégociant, taki jak Hennessy, wypuszcza 8 milionów 9-litrowych skrzynek rocznie (2018)
Niezależny producent
Najlepsi producenci często sprzedają mniej niż 5000 butelek rocznieMali négociants, tacy jak Delamain, sprzedają 100 000 butelek rocznie
Świadomość markiArmagnac jest znacznie rzadziej wyszukiwany w Google niż Cognac Koniak jest wyszukiwany 10 razy częściej niż Armagnac, w USA nawet 16 razy częściej
Konsumpcja krajowa i eksport45% produkcji Armagnac jest konsumowane we Francji. Tylko 55% jest eksportowane.Tylko 2% produkcji koniaku pozostaje we Francji. 98% jest eksportowane.
Roczna sprzedaż butelek (2020)2,8 miliona butelek220 milionów butelek
Najważniejsze kraje importująceChiny, USA, Wielka Brytania, Rosja, Niemcy, Hiszpania USA, Chiny, Singapur, Wielka Brytania, Łotwa, Republika Południowej Afryki
Wielkość całego regionu w hektarach15.000 hektarów84.640 hektarów
Całkowita powierzchnia winnic AOC w regionie z wyłączeniem vin de table5.300 hektarów (AOC Armagnac i AOC Floc de Gascogne)
9.700 hektarów (IGP Côtes de Gascogne)
83.140 hektarów (AOC Cognac i AOC Pineau łącznie)
1.500 hektarów przeznaczonych na Pineau des Charentes
Hektary winnic z winogronami przeznaczonymi do destylacji (2022)5.300 hektarów dla AOC Armagnac (przeznaczonych do destylacji)83.140 hektarów dla AOC Cognac (przeznaczonego do destylacji)
Obszary wzrostuLe Bas-Armagnac lub czarny Armagnac: 3.551 hektarów (67%)
Haut Armagnac lub biały Armagnac: 53 hektary (1%)
La Ténarèze 1696 hektarów (32%)

GrandeChampagne (34700 hektarów ogółem, 14133 hektarów obsadzonych winoroślą),
Petite Champagne (66000 hektarów ogółem, 15796 hektarów obsadzonych winoroślą),
Borderies (12540 hektarów ogółem, 4157 hektarów obsadzonych winoroślą)
FinsBois (349803 hektarów, 33256 obsadzonych winoroślą)
Bon Bois (372053 hektarów, 9976 obsadzonych winoroślą)
Bois Ordinaires (260000 hektarów, 1247 obsadzonych winoroślą)

Najważniejsze wnioski, jeśli chodzi o zrozumienie podobieństw i różnic między tymi dwiema okowitami, są następujące:

  • Obie są brandy produkowanymi w południowo-zachodniej Francji
  • Koniak jest podwójnie destylowany, Armagnac jest destylowany pojedynczo
  • Proces napowietrzania jest często przeprowadzany podczas dojrzewania Armagnac
  • Produkuje sięwięcej koniaku niż armaniaku (217 mln butelek vs. 6 mln butelek w 2019 r.).
  • Oba mają status AOC i własne organy zarządzające
  • Koniak jest obecny na całym świecie. Armagnac nie jest tak powszechnie spotykany poza Francją (pracujemy nad tym!)
  • Armagnac jest powszechnie butelkowany i etykietowany zgodnie z rocznikiem. Koniak jest częściej mieszany.
  • Nie ma wielkich producentów Arm agnac (przynajmniej na razie) - większość z nich to mali producenci rzemieślniczy. W porównaniu do wielkich producentów koniaku, takich jak Hennessy, Remy Martin czy Martell.

Naturalnie Armagnac i Cognac to dwa rodzaje francuskiej brandy, które często są ze sobą porównywane. Choć oba są wysokiej jakości alkoholami wysokoprocentowymi, mają kilka wyraźnych różnic, które je od siebie odróżniają. Rodzaje winogron używanych do ich produkcji, metoda destylacji i proces redukcji różnią się między sobą, co skutkuje unikalnymi smakami i aromatami.

Dla konsumentów, zwłaszcza koneserów, istotne jest, aby rozpoznać te różnice i docenić każdy alkohol jako odrębną całość.

Porównując smak Armagnac i Cognac, można dostrzec kilka znaczących różnic:

Armagnac, gdy jest destylowany pojedynczo, ma bogatszą - a czasem bardziej rustykalną - konsystencję niż koniak destylowany podwójnie. Owoce Armagnac często zawierają nuty śliwki, moreli i pomarańczy, podczas gdy owoce Cognac są zazwyczaj lżejsze i bardziej kwiatowe. Interakcja z dębem nadaje Armagnacowi nuty toffi, bourbona, karmelu i pieprzu, podczas gdy interakcja koniaku daje mnóstwo przypraw, ale także nuty ziołowe, parowe i żywiczne.

Aromaty konia ku są subtelne, ale nie zawsze wyraźne, podczas gdy tradycyjny armaniak jest bardziej aromatyczny ze względu na podwyższoną zawartość alkoholu. Armagnac często zawiera ziemiste i dymne aromaty, podczas gdy koniak jest bardziej zrównoważony.

Wiele Armagnaców osiąga swój szczyt w wieku 15 lat, podczas gdy krzywa ewolucji koniaku jest wolniejsza i często osiąga szczyt w wieku 25 lat i później. Są to tylko uogólnienia; wiele czynników wpływa na to, kiedy dany Armagnac lub Cognac osiąga swój szczyt.

Koniak vs. Armagnac

Armagnaci Cognac w wieku poniżej 10 lat są zwykle produktami wysoce skomercjalizowanymi, których nie należy traktować jako przykładów całej branży Armagnac i Cognac. Wielu producentów i négociants waha się poprosić dziennikarzy lub koneserów o degustację tych wydań, ponieważ nie są one uważane za "poważne" produkty dla wymagających podniebień.

Jednak te alkohole stanowią ponad 90% całego rynku i są trudne do odróżnienia od czystych smaków, które powstają po dłuższym okresie starzenia. Armagnac i Cognac w wieku około dziesięciu lat to minimum wymagane do łatwiejszego rozróżnienia czystych różnic w smaku między tymi dwoma alkoholami.

Winogrona odgrywają istotną rolę w określaniu ostatecznej tekstury i smaku brandy. Armaniaki wytwarzane z Baco są zwykle bogatsze niż te wytwarzane z Ugni Blanc, podczas gdy te wytwarzane z Folle Blanche mają zwykle najwięcej finezji. Koniaki, wytwarzane głównie z Ugni Blanc, są łatwiejsze do scharakteryzowania.

Gleba również odgrywa rolę w przypadku niektórych Armagnaców i koniaków, podobnie jak jakość dębu, w którym wyhodowano spirytus. Jest naprawdę wiele czynników.

Tradycyjnie destylowane Arm agnac w wieku około dziesięciu lat mają zwykle dobrą koncentrację smaku, bogate odczucie w ustach i dużo naturalnej słodyczy. Poziom alkoholu dodaje więcej ciepła w nosie, ale także podnosi aromaty i zwiększa długość na podniebieniu.

Koniaki w wieku dziesięciu lat są redukowane o co najmniej 20 ° alkoholu przed butelkowaniem około 40-42% abv, więc alkohol nie jest tak skoncentrowany na nosie lub podniebieniu i wydaje się mieć mniej ciała. Smaki są wysokie i mają pewną finezję.

Armagnac i Cognac mogą zacząć osiągać swój najlepszy poziom w wieku około 15 lat, jeśli są odpowiednio hodowane. Odparowanie spowodowało, że spirytus skoncentrował się i stał się bardziej lepki, a utrata alkoholu zapewniła bardziej krągłe i miękkie odczucie w ustach. Owoce uległy kondensacji, a niektóre kwasy utleniły się, w wyniku czego pojawiły się złożone nuty orzechowe znane jako rancio - słowo, które jest niewątpliwe podczas wąchania koniaku lub armaniaku, ale trudne do prawidłowego zdefiniowania słowami.

Tradycyjnie destylowany Armagnac ma zwykle bogate i ciemne aromaty i smaki konserwowanych owoców, takich jak śliwki, figi, orzechy włoskie, kakao i kawa. Konsystencja trunku jest tłusta, kremowa i pełna, z nutami korzenno-drzewnymi, nutami kremu waniliowego i obecnością rancio. Koniak ma zazwyczaj delikatniejszą, lżejszą konsystencję, z nutami przypraw, wanilii i kandyzowanych owoców.

Historia apelacji Armagnac AOP

Koniak zawsze zajmował ważniejsze miejsce w świecie alkoholi. Ale dlaczego tak jest?

Obraz olejny D'Artagnan i Henryk IV

Pochodzenie ludu Armagnac

Zgłębiając historię Armagnac, odkrywamy krainę o bogatej i zróżnicowanej przeszłości. To, co dziś znane jest jako region Armagnac, było kontrolowane przez różne narody i imperia na przestrzeni dziejów.

Imperium Rzymskie rządziło niegdyś całym obszarem Akwitanii, z ważnymi miastami, takimi jak Eauze, Auch i Aire-sur-l'Adour.

Region był również świadkiem sporadycznychnajazdów barbarzyńców między VII a XI wiekiem, w wyniku których niektóre miasta i wsie zostały zdewastowane. W kolejnych stuleciach obecność Brytyjczyków i Akwitańczyków była silna, a otoczone murami wioski lub bastides zostały zbudowane w celu ochrony przed przewrotami chłopskimi. W X wieku powstały takie wioski jak Eauze i Condom, a w XI i XIII wieku zbudowano wiele spektakularnych zamków w regionie.

Pomimo wyzwań historii, mieszkańcy Armagnac przetrwali, a nawet prosperowali, torując drogę do stworzenia unikalnego i aromatycznego ducha, który stał się definicją regionu.

Słynne gaskony i armaniaki

Teraz odkrywamy życie niektórych z najbardziej znanych postaci Gaskonii. Od legendarnego króla Henryka IV po dzielnego muszkietera D'Artagnana. To opowieść o odwadze, patriotyzmie i bohaterstwie.

Henryk IV, urodzony w 1553 roku u podnóża Pirenejów, był skomplikowanym człowiekiem. Jego ojciec był pobożnym katolikiem, podczas gdy jego matka, Jeanne d'Albret, była protestantką i królową Nawarry. Jako król Nawarry, Henryk IV przewodził hugenotom w ich walce z francuskimi katolikami. Henryk IV nie był jednak zagorzałym protestantem i kilkakrotnie przechodził na katolicyzm z powodów politycznych. Gdy został królem Francji, zjednał sobie poddanych spokojnymi rządami, pokojowym porozumieniem z Hiszpanią i zamiłowaniem do prostych przyjemności. Słynna obietnica Henryka IV, że każda rodzina w jego królestwie będzie miała kurczaka w garnku w każdą niedzielę, zjednała mu ludzi. W 1599 r. wydał pierwszą w Europie długotrwałą proklamację tolerancji religijnej, kończąc liczne wojny domowe we Francji.

D'Artagnan, najsłynniejszy muszkieter Gaskonii, urodził się jako Charles de Batz w 1615 roku w Chateau de Castelmore niedaleko Lupiac. Służył we francuskiej gwardii w Paryżu, a w wieku 42 lat został członkiem muszkieterów króla. D'Artagnan był znany ze swojej odwagi i humanitarnych stosunków z podwładnymi. Dowodził oddziałami podczas wojny o Frondę, oblężenia Dunkierki i towarzyszył królewskiemu konwojowi do St. Jean-de-Luz na ślub Ludwika XIV z księżniczką Hiszpanii. D'Artagnan, prawdziwy bohater Gaskonii, zginął w wieku 62 lat w bitwie z Holandią.

Armagnacais, znani ze swojej odwagi i patriotyzmu, zostali dodani przez króla Ludwika XIII do Kompanii Muszkieterów Królewskich, elitarnego pułku wojskowego uprawnionego do noszenia muszkietów. Ci pochodzący z regionu żołnierze towarzyszyli każdemu kolejnemu francuskiemu królowi w bitwie po panowaniu Henryka IV, bohatersko broniąc francuskiej rodziny królewskiej pod ciągłym ostrzałem.

Gdy zastanawiamy się nad życiem tych słynnych Gaskończyków na przestrzeni dziejów, przypomina nam się o trwałym dziedzictwie, jakie po sobie pozostawili. Od złożoności rządów Henryka IV po odwagę D'Artagnana, ci bohaterowie nadal inspirują i urzekają nas do dziś.

Zagłębiając się w historię brandy winogronowych, nie możemy nie wspomnieć o wyśmienitych alkoholach Armagnac i Cognac. Chociaż oba mają swoje odrębne cechy, koniak zawsze zajmował ważniejsze miejsce w świecie alkoholi.

Ale dlaczego?

W XVII wieku Bordeaux było tętniącym życiem portem i centrum handlu winem i solą. Rynki brytyjski i holenderski były głodne wina, ale długie podróże morskie często skutkowały zepsutym winem po przybyciu na miejsce. Aby temu zapobiec, wino wzmacniano brandy, dzięki czemu było ono bardziej odporne podczas transportu i zachowywało swoją zdatność do picia. Dzięki rzekom Garonne i Charente łączącym Bordeaux z regionem Cognac produkującym brandy, Cognac stał się oczywistym wyborem dla Holendrów i Brytyjczyków do pozyskiwania materiału do fortyfikacji.

Jednak transport Armagnac do głównych portów był skomplikowany, a region był stosunkowo odizolowany. Producenci musieli pokonywać nierówny teren ze swoimi alkoholami, a nieprzewidywalne drogi wodne do Bordeaux utrudniały transport do kluczowych portów. Jedyną inną opcją był transport Armagnac do Bayonne, co było znacznie dłuższą trasą. Czynniki te sprawiały, że Armagnac nie mógł konkurować z koniakiem na lukratywnych i dobrze skomunikowanych rynkach brytyjskim i holenderskim.

Na szczęście dla Armagnac, XIX wiek przyniósł pewne pozytywne zmiany w regionie. Wprowadzenie nowego destylatora, który był zarówno ekonomicznie wydajny, jak i przenośny, pomogło w produkcji, a obniżona bariera celna pozwoliła na eksport towarów bez nadmiernych opłat. Dodatkowo zbudowano kanał, który połączył centrum regionu Armagnac z rzeką Baise, co umożliwiło bezpośredni dostęp do Bordeaux.

Wydarzenia te zainspirowały rolników w regionie do rozszerzenia swoich winnic, a produkcja Armagnac gwałtownie wzrosła. Mając teraz bezpośredni rynek zbytu dla swoich towarów, producenci Armagnac zaczęli wyrabiać sobie markę. Podekscytowanie ogarnęło region, a négociants zaczęli tworzyć marki, które sprzedawały beczki z ich nazwami na beczce. Castarède, Larresingle, Janneau i Gelas to tylko kilka przykładów domów, które powstały w okresie boomu. Nawet przy tak szybkim postępie, Armagnac wciąż miał przed sobą długą drogę, zanim mógł konkurować z koniakiem. Ten ostatni rozkwitł już w kwitnącym centrum handlowym z uznanymi zagranicznymi domami, takimi jak Hennessy, Martell i Courvoisier.

Jednak zagraniczni klienci powoli zaczęli składać zamówienia na Armagnac, a produkcja w regionie nadal rosła. Unikalne cechy Armagnac, z jego ziemistymi i głębokimi cechami, zaczęły przyciągać koneserów, czyniąc go godnym konkurentem dla koniaku.

Niestety, Armagnac i inne znane regiony winiarskie zostały dotknięte epidemią filoksery pod koniec XIX wieku, która zniszczyła większość winorośli we Francji.

Podczas gdy region Armagnac początkowo nie ucierpiał, robaki zaatakowały wilgotne i podatne na choroby rośliny w regionie, niszcząc zbiory i przyszłe uprawy. Pomimo tego niepowodzenia, region powoli zaczął się odbudowywać, wyrywając martwe winorośle i eksperymentując z nowymi hybrydami, które były odporne na choroby.

Po II wojnie światowej region Armagnac ponownie stanął przed wyzwaniami związanymi z promocją swojego produktu poza regionem. Koniakowa machina reklamowa przekonała opinię publiczną, że koniak jest najlepszą brandy, a inne brandy na bazie winogron są gorsze.

Armagnac zszedł na dalszy plan, aż w 1941 roku utworzono Bureau National Interprofessional d'Armagnac (BNIA).

BNIA zostało utworzone w celu kontrolowania jakości Armagnac, zanim trafił on na rynek, a przepisy zostały zmienione w 1972 roku, co pozwoliło między innymi na podwójną destylację.

Proces produkcji

Poznaj wielowiekową tradycję produkcji Armagnac - od winorośli do kieliszka

Jak powstaje Armagnac?

  1. Zbiór winogron

  2. Fermentacja

  3. Destylacja białych win w destylatorach kolumnowych

  4. Starzenie w dębowych beczkach

  5. "Udział anioła": Utrata części zawartości alkoholu do otaczającego powietrza

  6. Mieszanie lub "łączenie" beczek w celu uzyskania pożądanego profilu smakowego

  7. Butelkowanie i wprowadzenie do sprzedaży

prawa autorskie do zdjęć autorstwa Château de la Béroje

Fermentacja

Po zbiorach, świeżo wyciśnięty sok winogronowy jest poddawany winifikacji, bez dodatku sulferów, w celu uzyskania białego wina. Następnie tworzone są mieszanki w celu określenia profilu każdej eau-de-vie. Aby zakończyć fermentację, wino musi być wystarczająco kwaśne i zawierać niski poziom alkoholu, zazwyczaj poniżej 12°, zanim będzie gotowe do rozpoczęcia procesu destylacji.

Fermentacja to proces, w którym węglowodany, takie jak te znajdujące się w winogronach lub soku winogronowym, są przekształcane w alkohol i dwutlenek węgla. Podczas procesu fermentacji drożdże rozkładają węglowodany i wytwarzają alkohol jako produkt uboczny. W produkcji Armagnac fermentacja odgrywa integralną rolę w tworzeniu spirytusu bazowego, który jest następnie poddawany dalszej rafinacji poprzez destylację (patrz poniżej).

Destylacja z użyciem alambic Charentaise

Teraz zagłębiamy się w intrygujący proces destylacji wina do napojów spirytusowych, badając tradycyjne modele stosowane zarówno w koniaku, jak i armaniaku. Śledząc podróż wina od jego początkowego stanu do ostatecznej transformacji w spirytus, możemy dogłębnie zrozumieć złożoność procesu destylacji.

Alambiczny destylator Charentaise, znany również jako destylator garnkowy, jest powszechnie stosowanym destylatorem do brandy na całym świecie - oprócz wielu innych alkoholi. Składa się z kilku miedzianych kopuł i zbiorników, a kształtem przypomina cebulę. Wino jest najpierw wlewane do centralnej kopuły, gdzie stopniowo przepływa do zbiornika grzewczego nad stałym płomieniem gazowym (obecnie gaz jest dość standardowym źródłem ciepła). Gdy wino wrze, para unosi się i gromadzi na wewnętrznej stronie kopuły. Następnie para szuka drogi ucieczki przez otwór, który prowadzi do zakrzywionej rury znanej jako łabędzia szyja. Następnie płynie w dół przez zwiniętą rurę wokół zbiornika wypełnionego zimną wodą, gdzie ponownie zamienia się w ciecz i opuszcza destylator z poziomem alkoholu około 28° lub 56 proof.

Podczas całego procesu destylacji destylator uważnie monitoruje i nadzoruje poszczególne etapy. Głowice, które są pierwszymi alkoholami wychodzącymi z destylatora, są zwykle nieczyste i odrzucane. Większość destylatu, zwana brouillis, jest zachowywana. W międzyczasie wino, które destyluje się najdłużej, zwane ogonami, jest często zbyt słabe i pozbawione smaku, aby wyprodukować cokolwiek wartego zachowania, i dlatego jest odrzucane. Ten rygorystyczny proces gwarantuje, że produkowane są wyłącznie alkohole najwyższej jakości.

Pierwszy nadający się do użytku destylat, czyli brouillis, jest zbierany i przechowywany w zbiornikach, gdzie czeka na drugą fazę destylacji. Następnie jest on ponownie umieszczany w destylatorze i ponownie destylowany, co skutkuje jeszcze mniejszą ilością odpadów niż w przypadku pierwszej destylacji. Tym razem zachowuje się około 99% destylowanego spirytusu o zawartości alkoholu między 67° a 72°. Spirytus jest następnie przelewany bezpośrednio do dębowych beczek, aby rozpocząć proces starzenia.

Co ciekawe, destylator garnkowy był szeroko stosowany w Armagnac aż do początku XIX wieku, kiedy to opracowano destylator ciągły. Podwójna destylacja w Armagnac została oficjalnie zakazana w 1936 roku, ale przywrócono ją w 1972 roku.

Gdy zastanawiamy się nad skomplikowanym i fascynującym procesem destylacji wina do napojów spirytusowych, możemy naprawdę docenić poświęcenie i kunszt gorzelników, którzy przez lata doskonalili to rzemiosło. Dzięki zastosowaniu alambicznej destylarni Charentaise i innych destylatorów, produkowane są najwyższej jakości brandy z bogatą historią tradycji i rzemiosła.

Destylacja Armagnacaise

Dołącz do nas, aby poznać wyjątkowy proces destylacji tradycyjnego Armagnac, jednorazowej destylacji, która wytwarza złożony i czasami bardziej aromatyczny alkohol niż produkty podwójnie destylowane, takie jak whisky, gin, wódka i koniak.

Stosowana w armaniaku destylacja ciągła to prymitywna wersja nowoczesnej destylarki kolumnowej, której początki sięgają początków XX wieku. W przeciwieństwie do modeli przemysłowych, które mogą potencjalnie podgrzać wino w takim samym stopniu jak destylator garnkowy, tradycyjne destylatory Armagnac nie są w stanie tego zrobić. Większość alambików produkuje od trzech do czterech baryłek w ciągu doby, a czasem nawet jedną lub dwie, w porównaniu do destylatorów przemysłowych, które mogą destylować do 20 baryłek dziennie. W odróżnieniu od destylatorów garnkowych, w tradycyjnym armaniaku zwykle zachowuje się główki i ogonki, co nadaje mu bardziej złożony i aromatyczny smak, a niekiedy także bardziej rustykalny.

Alambic armagnacais jest przysadzisty i stabilny, jest mniejszy i bardziej prymitywny niż jego odpowiednik do koniaku. Alambic armagnacaise jest zwykle przenośny, umożliwiając destylację w posiadłości każdego producenta.

© L'Encantada

Jak to działa?

Wino jest podawane grawitacyjnie do kotła i podgrzewane przez górną część wężownicy kondensacyjnej. Stamtąd przepływa do głównej kolumny, gdzie staje się coraz gorętsze, gdy przepływa przez miedziane płyty. Gdy dotrze do dolnego kotła, zaczyna parować i odparowywać. Opary alkoholu unoszą się z powrotem przez płyty, nieustannie wchodząc w kontakt z napływającym winem, w wyniku czego powstaje para nasycona bogatymi aromatami wina. Opary armaniaku wydostają się przez górną część kolumny do wężownicy kondensacyjnej, gdzie schładzają się i zmieniają z pary w ciecz. Płynna eau-de-vie przepływa następnie do drewnianej beczki, gdzie starzeje się i rozwija złożone niuanse.

Ilość produkowanego alkoholu waha się od 52° do 60°, w zależności od początkowej zawartości alkoholu w winie. Każda destylarnia ma określoną wydajność, jeśli chodzi o ilość spirytusu, którą może destylować w ciągu dnia, a większość przenośnych destylarni może destylować od 4 do 6 beczek dziennie. W dzisiejszych czasach osoby regulujące pracę destylatorów pracują zwykle na 12-godzinnych zmianach. Składniki niealkoholowe, w tym kongenery, estry i kwasy, nadają tradycyjnemu armaniakowi jego smak i uroczy rustykalny charakter. Z czasem składniki te starzeją się, rozwijając subtelne i złożone niuanse.

Armagnac jest przeznaczony do picia po 15 lub 20 latach dojrzewania, kiedy to niealkohole zaczynają się utleniać i wyrażają się interesującą złożonością o zapachu orzechów, znaną jako rancio. Niestety, rynek zdominowany jest przez młode Armagnaki w wieku od 3 do 5 lat, w których podwójna destylacja pozbawia je estrów i kwasów, a neutralna baza jest dostosowywana za pomocą dozwolonych dodatków w celu stworzenia jej smaku. Mówiąc o skomplikowanym procesie destylacji tradycyjnego Armagnaca, możemy naprawdę docenić poświęcenie i kunszt gorzelników, którzy udoskonalili tę skomplikowaną umiejętność.

Istniejądwa rodzaje destylacji, które są dozwolone w produkcji Armagnac: pierwszą i najczęściej stosowaną metodą jest Per Ascensum, znana jako Armagnacaise, wytwarzana przez pierwszy ciągły destylator strumieniowy - stosowany w 95% produkcji. Wynik tego pojedynczego procesu destylacji nadaje eau-de-vie więcej smaku i charakteru niż koniak, który jest zazwyczaj destylowany dwukrotnie. Metoda destylacji Per Descensum, znana jako Cognacaise, jest również dozwolona w produkcji Armagnac, wytwarzając spirytus za pomocą podwójnego podgrzewania. Ta metoda destylacji koniaku została zatwierdzona w 1972 roku do produkcji Armagnac, choć nie jest powszechnie stosowana - produkuje wyrafinowaną i delikatną eau-de-vie, którą należy delektować się jako młodym alkoholem.

Proces destylacji,wymagający umiejętności zdobywanych przez dziesięciolecia, odbywa się zwykle od końca października do połowy listopada, jednak może się różnić w zależności od pogody i dostępności lokalnego alembiku - mobilnej maszyny destylacyjnej.

Po destylacji poziom alkoholu wynosi od 50% do 58%, więc niektórzy producenci starzeją go, a następnie rozcieńczają do minimum 40% na etapie butelkowania, ale wielu woli zachować te dodatkowe kilka procent.

Wykonany z miedzi alembik zawiera dwie komory, jedną z wężownicą wewnątrz otoczoną zimną eau-de-vie, która jest następnie delikatnie podgrzewana za pomocą drewna lub gazu (co zapewnia kontrolowaną temperaturę). Opary są następnie skraplane za pomocą szeregu małych konfiguracji przypominających kapelusze w drugiej komorze, które ściekają na zewnątrz przed beczkowaniem.

Mistrz piwnicy i jego zespół muszą przetestować eau-de-vie, degustując ją i pracując maszyną, aby uzyskać pożądane preferencje i smak. Jest to praca 24/7, która może zająć kilka tygodni, w zależności od zbiorów w danym roku. Często dwóch pracowników (tradycyjnie ojciec i syn) na zmianę napełnia beczki, które są zwykle wykonane z lokalnego francuskiego dębu.

2 powyższe zdjęcia chronione są prawami autorskimi Château de la Béroje

Historia destylacji Armagnac

Zagłębiając się w historię Armagnac, odkrywamy sztukę destylacji, której początki sięgają III wieku w Egipcie. Grecy również praktykowali destylację, a Arabowie udoskonalili ją w Afryce Północnej w XI wieku. Arabskie określenie naczynia destylacyjnego, "alambic", dało początek tradycyjnej aparaturze destylacyjnej Armagnac. W XIII wieku destylacja dotarła do Francji dzięki konferencjom między arabską szkołą w Salerne i francuską szkołą w Montpellier. Pierwsza kompletna rozprawa na temat destylacji została opracowana przez Arnaud-de-Villeneuve, szefa szkoły medycznej papieża Klemensa V w 1246 roku. Dokładna data ekspozycji Gaskonii na destylowany alkohol jest niepewna, ale historycy zgadzają się, że został on przywieziony z Hiszpanii. Pierwsza udokumentowana destylacja w Gaskonii miała miejsce w 1348 roku. Chociaż eau-de-vie nie była rafinowana, była destylowana i używana głównie do celów leczniczych.

pierwsza destylacja w 1348 r

Pod koniec XIV wieku Karol Zły, król Nawarry, miał osobliwy rytuał moczenia prześcieradeł w okowicie i owijania całego ciała zwilżoną tkaniną. Niestety, pewnej nocy, gdy był spleciony, świeca służącego podpaliła prześcieradło, powodując śmierć króla. Pomimo tego niezwykłego wydarzenia, Gaskończycy kontynuowali destylację. W 1480 r. w Gaskonii uruchomiono pierwszy miedziany alambik i zaczęto destylować wino, ale Armagnac nie stał się jeszcze przyjemnym alkoholem.

W 1500 roku sztuka destylacji rozprzestrzeniła się w całej Europie, wraz z wynalezieniem nowych i ulepszonych destylatorów. Armagnac był jednak mało znany poza regionem, a najważniejszym produktem eksportowym Gaskonii było słodkie wino Jurançon. W 1700 roku mamy pierwsze dokładne informacje na temat miedzianych urządzeń destylacyjnych działających w Gaskonii. Wielokrotna destylacja pochłaniała dużo energii i pieniędzy, więc przeprowadzono eksperymenty w celu znalezienia bardziej wydajnego destylatora. W 1801 roku Edouard Adam pomógł opracować prymitywne urządzenie, które przetwarzało wino za pomocą pojedynczej destylacji, co zminimalizowało koszty paliwa i pozwoliło oparom alkoholu przejść przez napływające wino, zanim się skropliły, zbierając cały zapach wina.

W połowie XVIII wieku destylacja w regionie stała się jeszcze bardziej powszechna, a Monsieur Gier dostarczył model dla obecnego Armagnac alambic. Jego urządzenie było małe, zasilane tanim drewnem i mogło być transportowane przez zaprzęg wołów. Z kilkoma przenośnymi jednostkami działającymi na wsi, każdy rolnik mógł destylować wino przed utlenianiem.

Ten bogatszy spirytus zawierał zanieczyszczenia, które utrzymywały go w stanie surowym przez dłuższy czas niż te destylowane dwukrotnie w wyższych temperaturach. Nawet dziś bardzo niewielu niezależnych producentów utrzymuje się wyłącznie z Armagnac. Ryzyko związane z próbą produkcji Armagnac przy użyciu tej metody było wyższe, ale w rezultacie otrzymywano bardziej złożony i aromatyczny spirytus, który wyróżniał się jakością.

Potężny dąb: Starzenie Armagnac w beczkach

W świecie armaniaku beczki z białego dębu są wybranym naczyniem do przechowywania i starzenia spirytusu. Beczki te są starannie dobierane, ponieważ odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu smaku i charakteru produktu końcowego.

Starzenie jest ważnym etapem w produkcji Armagnac. W procesie starzenia Armagnac traci swój krystalicznie czysty kolor i charakter eau-de-vie. Rozwija swój charakterystyczny bursztynowo-karmelowy kolor, jednocześnie zastępując swoją pierwotną kwiatową świeżość na rzecz gładkości, bogactwa aromatycznego oraz wyraźnych aromatów drzewnych i waniliowych. Zwykle proces dojrzewania ujawnia nie mniej niż 80 aromatów, w zależności oczywiście od terroir i jakości destylacji.

Beczki nie tylko przechowująarmaniak, ale także wpływają na jego kolor, zawartość garbników i profil smakowy. Ponadto dąb pozwala na powolne mikroutlenianie, istotny proces, który pozwala spirytusowi oddychać i dojrzewać.

Najpierw jednak Mistrz Piwnicy musi wybrać odpowiednie beczki.

Beczki(o pojemności 400 litrów) są wykonane z tego samego drzewa, a siła słojów zależy od tego, gdzie drewno jest pozyskiwane w ramach tego drzewa. Pozyskiwane drewno jest wybierane lokalnie, podobnie jak każdy inny element procesu produkcji Armagnac, w celu zachowania tradycji i historii. Jeśli początkowo wybiera się bardziej szorstkie ziarno (zwykle przez pierwsze dwa do trzech lat), wydajność garbników jest wysoka. Nadają one eau-de-vie kolor i smak, zanim będzie ona gotowa do przeniesienia do "gładkiej" beczki w celu dalszego dojrzewania przez kolejne kilka lat.

© Michel Carossio

© Michel Carossio

Tradycyjnie używano dębu z regionu Armagnac, jednak obecnie do produkcji beczek wykorzystuje się klepki z różnych innych francuskich lasów. Unikalne cechy każdego lasu, w tym rodzaj gleby i klimat, wpływają na strukturę ziarna dębu.

Drzewa rosnące na suchej, ubogiej glebie produkują ciaśniejsze ziarno, podczas gdy bogata żyzna gleba prowadzi do większego ziarna. Im szersze ziarno, tym większy potencjał do wydzielania taniny i składników smakowych, takich jak wanilia i przyprawy. Szerokie ziarna sprzyjają również szybszemu utlenianiu, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego dojrzewania.

Dęby wykorzystywane do produkcji beczek mają zazwyczaj od 100 do 150 lat. Wiek ten zapewnia niezbędny obwód pnia, co jest ważnym czynnikiem, ponieważ znaczna część drewna jest marnowana w procesie rozłupywania. Tylko około 10% pnia drzewa jest wykorzystywane do produkcji beczek. Druga warstwa, która jest prosta, wolna od sęków i nie ma skręconych słojów, jest zwykle wybierana na beczki. Z jednego dobrze uformowanego pnia można uzyskać dwie kompletne beczki. Dolna warstwa, najdroższa część drzewa, jest wykorzystywana do produkcji wysokiej jakości mebli dębowych. Górna warstwa, największa, ale najtańsza część drzewa, ma również wiele zastosowań.

Podczas gdy dąb Limousin jest powszechnie używany do starzenia, tylko 35% armaniaku jest przechow ywane w beczkach wykonanych z tego drewna. Mniejszy procent jest starzony w regionalnym dębie Gascon, a reszta w dębie z innych francuskich lasów. Jakość ziarna jest uważana za ważniejszą niż pochodzenie drewna.

Po umieszczeniu armaniaku w beczkach rozpoczyna się długa podróż starzenia i dojrzewania. Każda beczka kryje w sobie obietnicę wyśmienitego trunku, nasyconego unikalnymi cechami dębu, z którego pochodzi.

W zależnościod drewna i piwnicy, odparowanie alkoholu będzie wynosić od 2% do 6% rocznie: jest to powszechnie znane jako "udział aniołów".

Pod koniec procesu dojrzewania eau-de-vie ma często około 40°, albo poprzez dodanie wody destylowanej lub "petites eaux", albo poprzez naturalne odparowanie, które może nastąpić dopiero po kilku dekadach. Od tego momentu Armagnac jest gotowy do butelkowania i konsumpcji.

prawa autorskie do zdjęć autorstwa L'Encantada

Rodzaje dębu

Dąb Gascon

W sercu regionu Armagnac znajdują się dwa lasy, Monlezun i Monguilhem, w których tradycyjnie rośnie dąb Gascon. Dąb Gascon, znany również jako quercus silicus, należy do rodziny dębów białych, ale często nazywany jest dębem czarnym. Przyczyny tego przydomka są różne, ale niektórzy twierdzą, że to z powodu ciemnej gleby sables fauves, na której rosną drzewa. Inni powołują się na sosny otaczające dęby, które mają zielony odcień, przez co dęby wydają się czarne w porównaniu. Co więcej, lasy oferują dużo cienia, a zewnętrzne powierzchnie drzew są często pokryte bluszczem i mchem, co dodatkowo nadaje im czarny wygląd.

W przeszłości drzewa z tego regionu były powszechnie wykorzystywane do starzenia alkoholi, ale obecnie w lasach Armagnac pozostało tylko kilka hektarów czarnego dębu. Większość niezależnych producentów Armagnac sadzi na swojej ziemi więcej kukurydzy niż wynosi całkowita powierzchnia drzew w lesie Monlezun. Jednak niektórzy producenci szukają lasów w Gers, Dordogne lub Pyrénées, które mają podobne warunki glebowe i wilgotnościowe występujące w Armagnac. Chociaż drzewa z tych regionalnych lasów nie rosną tak prosto, jak te z lasów centralnych, ich szerokie ziarna nadal wydzielają garbniki i aromaty, takie jak wanilia i przyprawy, które uzupełniają gęstą, bogatą eau-de-vie Armagnac.

Dąb Limousin

Obecnie dąb Limousin jest głównym drewnem wykorzystywanym do starzenia Armagnac (i Cognac) ze względu na ograniczoną ilość pozostałego dębu Gascon. Las Limousin, położony około stu kilometrów na wschód od regionu Cognac, szczyci się najszerszymi ziarnami ze wszystkich dębów, około ośmiu ziaren na cal, ze względu na bogatą glebę i wyższe opady deszczu. Jego luźne pory ułatwiają szybkie tempo utleniania, co pozwala na koncentrację, głęboki kolor i większą ekstrakcję smaków zawartych w drewnie. Chociaż dąb Limousin i dąb Gascon mają podobną wielkość ziaren, ten pierwszy ma tendencję do dawania nieco wyższego poziomu wanilii, podczas gdy ten drugi daje więcej tanin.

Allier i Tronçais

Inne francuskie lasy, takie jak Allier i Tronçais, również produkują drewno o wąskich ziarnach, które zawierają odpowiednio około 17-18 ziaren na cal. Producenci, którzy korzystają z Tronçais, często produkują również wysokiej jakości wino i używają beczek do starzenia swoich najlepszych produktów. Dodatkowo, ich mniejszy rozmiar pozwala na układanie ich w chai z niskim sufitem, gdzie dwie 420-litrowe beczki mogłyby się nie zmieścić. Każdy czołowy producent Armagnac pozwala swoim alkoholom na kontakt z nowym dębem, co zwiększa poziom składników smakowych. Z biegiem czasu powietrze przechodzi przez drewno, wchodzi w interakcję z Armagnac i niesie ze sobą wydzieliny drewna, takie jak garbniki, wanilia i przyprawy. Producenci muszą uważnie monitorować swoje wina Armagnac, aby nie stały się one zbyt taniczne lub zbyt ciemne, ponieważ cechy te są trudne do zmniejszenia, gdy już się pojawią.

Wznoszenie toastów beczką

Po złożeniu beczki przez bednarza nadchodzi czas na opiekanie drewna.

Bednarz umieszcza beczkę nad wolno palącym się ogniem, aby aktywować słodkie składniki drewna. Aby uzyskać pożądane efekty, producenci stosują kilka poziomów opiekania. Średnie opiekanie to delikatne podgrzewanie, które uwalnia lekkie elementy wanilii z drewna, podczas gdy ciężkie opiekanie odcina niektóre smaki wanilii i zwiększa niuanse karmelu, lukrecji, kawy i czekolady.

Po zakończeniu procesu opiekania, bednarz wierci otwór w środku beczki i uszczelnia go gorącym pogrzebaczem. Głowy i ogony beczek są wykonane z klepek, które są połączone drewnianymi kołkami, a okrągłe formy są wycinane i wkładane do każdego końca beczki. Dodawane są dodatkowe obręcze, a beczka jest testowana pod kątem szczelności i szlifowana do czysta. Na koniec beczka jest zamykana plastikowym lub gumowym korkiem.

Każdy producent Armagnac wystawia swój spirytus na działanie nowego dębu, co pozwala mu uzyskać wyższy poziom składników smakowych. Gdy powietrze przechodzi przez drewno, wchodzi w interakcję z Armagnac i niesie ze sobą wydzieliny drewna, w tym taninę, wanilię i przyprawy.

Ważne jest, aby producenci monitorowali ilość garbników wchłanianych przez Armagnac, ponieważ zbyt duża ilość może sprawić, że spirytus będzie zbyt suchy, a nawet ściągający. Nowa beczka może zapewnić odpowiednią ilość substancji aromatycznych dla kilku roczników.

Ewolucja w dębie

Obserwując ewolucję Armagnaca w dębie, zauważamy, że po początkowym kontakcie z nowym dębem, spirytus jest często przenoszony do starszych beczek, gdzie przechodzi stopniową transformację. Z czasemintensywne ciepło i pikantność młodego Armagnaca łagodnieje, ustępując miejsca bardziej skoncentrowanemu, okrągłemu profilowi smakowemu i nieco niższej zawartości alkoholu.

Sposób, w jaki producent Armagnac przechowuje swój spirytus, ma kluczowe znaczenie dla określenia jego ostatecznego charakteru. Każdy producent ma unikalną piwnicę, niektóre przypominają wielkie magazyny w Charente, podczas gdy inne są bardziej skromne. Warunki panujące w tych piwnicach są również istotnym czynnikiem, przy czym niektóre są słabo oświetlone i utrzymywane w wilgoci z ubitą podłogą, podczas gdy inne są bardziej zorganizowane z cementowymi podłogami i oświetleniem fluorescencyjnym.

Poziom wilgotności w chai również odgrywa znaczącą rolę w dojrzewaniu Armagnaca. W wilgotnym chai poziom alkoholu spada szybciej, podczas gdy jego ilość odparowuje wolniej. I odwrotnie, w suchym chai zawartość alkoholu zmniejsza się znacznie wolniej, podczas gdy ilość odparowuje szybciej.

Ze względu na porowatą naturę drewna i stopniową redu kcję alkoholu i wody pod wpływem powietrza, każdego roku pewna ilość Armagnac jest tracona na skutek parowania, zwanego "anielską częścią" Procesowi temu sprzyja obecność czarnego grzyba - zwanego torula - który rozwija się w oparach alkoholu i pokrywa dachówki wielu chais.

Producenci często uzupełniają swoje beczki tym samym rocznikiem, aby spowolnić parowanie. Może to również pomóc w stworzeniu bardziej skoncentrowanego profilu smakowego, ponieważ brak wody w Armagnac skutkuje wyższą koncentracją smaków.

Najczęstszą formą napowietrzania jest stakowanie, które polega na przepompowywaniu Armagnaca z jednej beczki do drugiej, dając spirytusowi powiew świeżego powietrza. Inna metoda polega na przepompowywaniu beczek z tego samego rocznika do większej kadzi, aby połączyć je na kilka dni przed ponownym przelaniem do innych beczek.

Chociaż pewne napowietrzenie jest konieczne, minimalna interwencja jest najlepsza dla zachowania bogatych estrów odpowiedzialnych za złożony bukiet. Najczystszą formę Armagnac uzyskuje się poprzez naturalną redukcję, ale może to stwarzać kilka problemów dla producentów, w tym wyższe podatki, ryzyko nadmiernego dojrzewania i dłuższy czas, zanim armagnac może być butelkowany i sprzedawany.

W miarę dojrzewania armagnac pogłębia swój kolor, a smaki owoców i dębu stają się bardziej zintegrowane. Z czasem nuty dębowe mogą zdominować spirytus, ustępując miejsca suchemu, wypolerowanemu, antycznemu dębowi. Dodatkowe starzenie w większych pojemnikach zwanych tonneaux może pomóc kontrolować poziom alkoholu i drewna przez dłuższy czas, dając producentom większą kontrolę nad produktem końcowym.

Dodatki w Armagnac

Dodatki do Armagnac to kluczowe składniki, które muszą być stosowane na różnych etapach produkcji trunku

Jako miłośnicy Armagnac rozumiemy wartość wiedzy naukowej w tworzeniu tego wspaniałego trunku. Podczas trzech ważnych etapów fermentacji, élevage i mieszania, niezbędne jest skorzystanie z wiedzy enologa.

Dzięki swoim kwalifikacjom technicznym mogą oni pomóc w produkcji zdrowego i odpowiedniego wina bazowego do destylacji, doradzić w zakresie rotacji beczek i napowietrzania oraz pomóc w uzyskaniu zrównoważonej mieszanki. Chociaż ostatecznym celem jest stworzenie naturalnej mieszanki, czasami enolog musi interweniować, wykorzystując cztery kategorie dozwolonych dodatków.

Cukier

Dodatki do Armagnac to kluczowe składniki, które mogą być stosowane na różnych etapach produkcji tego trunku. Jednym z podstawowych dodatków do Armagnac jest syrop cukrowy, który dodaje słodyczy trunkowi i pomaga usunąć wszelkie nierówności. Zgodnie z prawem, tylko 2% zawartości Armagnac może stanowić cukier. Syrop z trzciny cukrowej może być ciemny lub jasny, w zależności od preferowanego poziomu słodyczy. Ten dodatek jest zwykle dodawany, gdy Armagnac jest zbyt garbnikowy, dzięki czemu staje się gładszy i bardziej okrągły. Alkohole pochodzące z niektórych krajów, takich jak Japonia, Chiny i Hiszpania, są zazwyczaj preferowane jako słodsze. W odpowiedzi na to zapotrzebowanie, w mieszankach przeznaczonych na te rynki zwykle stosuje się maksymalny dozwolony limit cukru. Jednak głównym celem tego dodatku jest dodanie słodyczy do alkoholu, co w większości przypadków zaspokaja potrzeby tych rynków.

Boisé

Boisé to kluczowy dodatek do armaniaku. Uzyskuje się go poprzez gotowanie wiórów drzewnych w wodzie przez kilka godzin, usunięcie wiórów, a następnie powolną redukcję pozostałego płynu. Powstały w ten sposób ciemnobrązowy płyn jest pełen drzewnego posmaku i tanin, które nadają trunkowi dębowy posmak. Jest to cenny skrót do długoterminowego starzenia, zwłaszcza gdy producent nie może sobie pozwolić na zakup nowych beczek. Większość boisé używanego w regionie Armagnac pochodzi z Charente, gdzie jego użycie jest już ugruntowane (ale w dzisiejszych czasach maleje). Większość producentów koniaku ma również w swoich piwnicach beczki z boisé, które po zmieszaniu z koniakiem stopniowo ewoluują i stanowią skrót do długotrwałego starzenia. Włączenie boisé do beczki na wczesnym etapie życia trunku gwarantuje, że dojrzewa on wraz z nim. Jeśli jednak nie jest to możliwe, enolog ma również do dyspozycji starzone boisé. Ten bardziej dojrzały styl boisé jest mniej gorzki niż zwykły boisé i oferuje drugorzędne aromaty drewna, takie jak wanilia i grillowane orzechy. Pomaga to nadać trunkowi wrażenie wieku.

Woda

Woda to kolejny kluczowy dodatek do armaniaku, który służy do obniżenia końcowej zawartości alkoholu w spirytusie. Istnieje kilka sposobów redukcji spirytusu, takich jak woda destylowana, woda demineralizowana lub petites eaux. Właściwa redukcja powinna być przeprowadzona natychmiast po destylacji lub stopniowo przez kilka lat, aby zapewnić zrównoważoną i spójną mieszankę. Powolna redukcja, od trzech do pięciu stopni na raz, zapewnia odpowiednią harmonię w końcowym trunku, utrudniając jego wykrycie i unikając uczucia rozcieńczenia. Ostatecznie, ta zmniejszona moc pozwala na uzyskanie bardziej elastycznego alkoholu, który może pozwolić niektórym aromatom wynurzyć się ponad alkoholowe ciepło.

Karmel

Karmel (E150a) jest niezbędnym dodatkiem do armaniaku, który może być używany do regulacji koloru spirytusu. Jest on wytwarzany z palonego cukru i ma bardzo ciemny kolor. Nie jest używany do słodzenia spirytusu, ale do dostosowania jego koloru. Spójność koloru ma ogromne znaczenie dla negociantów. Każda dębowa beczka daje różne poziomy materiału barwiącego, a zatem należy osiągnąć spójny kolor. Ciemniejszy spirytus sprawia wrażenie dłużej leżakowanego, przez co wydaje się gładszy. Preferowany kolor VSOP i Napoléons można uzyskać poprzez dodanie karmelu po opróżnieniu różnych beczek do większego zbiornika do mieszania.

Krótko mówiąc, dodatki do Armagnac, w tym syrop z trzciny cukrowej, boisé, woda i karmel, są kluczowymi elementami, które są często, ale nie zawsze używane podczas procesu produkcji. Dodatki te są stosowane w celu ulepszenia trunku, a w wielu przypadkach są stosowane w celu spełnienia wymagań określonego rynku. Nierzadko zdarza się, że producent dostosowuje kolor do eksportu do jednego kraju, ale pozostawia kolor naturalny dla innego kraju. Rozumiejąc cel i optymalne wykorzystanie tych dodatków, mistrz destylacji może stworzyć solidną i zrównoważoną mieszankę armagnac.

Magia Mistrza Piwnicy

Jedną z najczęstszych sztuczek jest użycie wiórów dębowych, aby sprawić wrażenie, że spirytus był starzony w małych beczkach, mimo że w rzeczywistości był starzony w dużych tonneaux. Wióry te nadają aromaty drewna i taniny, które są typowymi cechami starzonego alkoholu. Inną sztuczką jest dodanie boisé, który jest wytwarzany przez gotowanie wiórów drzewnych w wodzie przez kilka godzin, a następnie usunięcie wiórów. W ten sposób uzyskuje się płyn bogaty w aromat drewna i garbniki. Stosowany w niewielkich ilościach, boisé może symulować długi kontakt z drewnem, dając wrażenie starzejącego się alkoholu. Aby wygładzić szorstkie krawędzie brandy, niektórzy producenci dodają syrop cukrowy, który legalnie stanowi do 2% produktu końcowego. Słodycz syropu daje wrażenie koncentracji i pełnego ciała, a większość klientów kojarzy jakość alkoholu z jego poziomem gładkości.

Aby sprawić wrażenie prawdziwego starzenia, destylatorzy czasami dodają kilka litrów trzydziestoletniego spirytusu do jednej z dużych beczek. Chociaż ma to tylko minimalny efekt jakościowy, zapewnia ogromne możliwości reklamowe dla producenta, który może teraz twierdzić, że jego produkt końcowy zawiera brandy, które mają "trzydzieści lat" Aby pogłębić kolor spirytusu, obficie dodaje się karmel, dzięki czemu jest on dość ciemny i sprawia wrażenie starzejącego się spirytusu. Na koniec produkt jest pakowany w drogo wyglądającą butelkę o dziwnym kształcie i sprzedawany z etykietą zaprojektowaną tak, aby przemawiać do klientów. Etykiety mogą być mylące, a terminy takie jak Trés Vieille Réserve są często dodawane, aby sprawić wrażenie wieku i wyrafinowania, mimo że często nie mają znaczenia. Etykieta ma również tendencję do podkreślania tych ważnych terminów, aby odwrócić uwagę od faktu, że alkohol może mieć zaledwie około 6 lat.

Kategorie wiekowe Armagnac

Poznaj wielowiekową tradycję produkcji Armagnac - od winorośli do kieliszka

Butelka Armagnac i etykieta Armagnac

Odkryjmy teraz zawiłe szczegóły etykietowania Arm agnac i pierwszą butelkę Armagnac.

Pierwsza butel ka Armagnac została użyta na początku XV wieku i była wykonana ze szkła, podobnie jak butelki używane obecnie. Jednak w przeciwieństwie do dzisiejszych butelek, nie istniały żadne przepisy dotyczące kształtu butelek. Obecnie istnieją przepisy dotyczące objętości Armagnac zawartej w butelce, ale kształt butelki pozostaje nieograniczony. Tradycyjnie w przypadku Armagnac stosowano flakon Bâsquaise.

Zajmuje on jednak dużo miejsca na półce i brakuje mu wyrafinowania, więc wiele Armagnaców jest sprzedawanych w przezroczystej butelce Cognacaise o gładkich ramionach. Niektórzy producenci Armagnac przenieśli projektowanie butelek na wyższy poziom, wprowadzając własne niestandardowe formy; jednak butelki Armagnac są zwykle znacznie bardziej uproszczone niż wiele błyszczących karafek, które można znaleźć dalej na północ w Cognac.

Przejdźmy teraz do informacji dotyczących etykietowania Armagnac. Jeśli kiedykolwiek byłeś zdezorientowany różnymi etykietami na butelkach Armagnac, nie jesteś sam.

Litery VS, VSOP i XO odnoszą się do starzenia Armagnac, gdzie wiek na butelce reprezentuje najmłodszy spirytus w butelce. Minimalny wiek jest wymagany na etykiecie, ale maksymalny nie. Różne oznaczenia handlowe, takie jak Hors d'Age i X.O., wskazują na czas leżakowania eau-de-vie w drewnie, ale mogą być mylące, ponieważ XO niektórych producentów może w rzeczywistości zawierać cały 20-letni Armagnac.

Armagnac odpowiada wyłącznie rokowi zbiorów zadeklarowanemu na etykiecie, jeśli rocznik jest podany na etykiecie.

Aby to uprościć, oto krótkie podsumowanie oznaczeń wiekowych i powiązanych z nimi minimalnych legalnych wieków:

VS: 1 rok w dębowej beczce
VSOP: minimum 4 lata w dębowej beczce
XOlub Hors d'Age: Minimum 10 lat w dębowej beczce Vintage /
Millesime: Armagnac z określonego pojedynczego zbioru Wiek Armagnaca można określić na podstawie jego oznaczenia na etykiecie, które odnosi się do najmłodszej eau-de-vie w butelce.

BNIA ustanowiła minimalny system liczenia wieku, który pomaga uprościć informacje na etykietach. Zrozumienie tego systemu ma kluczowe znaczenie dla dokładnego określenia wieku mieszanki Armagnac.

  • Liczba00 trwa od daty zbiorów do ostatniej dozwolonej daty destylacji, która obecnie przypada na 31 stycznia, i te alkohole nie mogą być sprzedawane jako Armagnac.
  • Liczba0 trwa od 31 stycznia do 31 stycznia następnego roku i obejmuje alkohole w wieku od 4 do 12 miesięcy, które nie mają jeszcze prawa być sprzedawane jako Armagnac.
  • Liczby1-3 dotyczą Armagnaców, które osiągnęły swoje pierwsze do trzecich urodzin i mogą być oznaczone jako VS lub 3 Étoiles.
  • Liczby4-5 dotyczą alkoholi, które mają 4 i 5 lat i mogą być oznaczone jako 5 Étoiles, VSOP, VO, Réserve lub Réserve Spéciale.
  • Liczba 6 dotyczy alkoholi, które mają 6 lat i mogą nosić tytuł Extra, Napoléon, Vieille Réserve lub XO (przed 2018 r.).
  • Liczba7-9 dotyczy alkoholi, które mają 7-9 lat i..
  • Liczba 10 jest przeznaczona dla alkoholi, które mają co najmniej 10 lat i mogą nosić tytuł Hors d'Age, ale także oznaczenie XO.

VS Armagnacs

Najmłodszy Armagnac znany jest jako VS lub 3-gwiazdkowy (***) i leżakuje od 1 do 3 lat.

Armagnac o tej klasyfikacji jest przeznaczony dla tych, którzy lubią owocowe i ogniste eaux-de-vie. Będzie odpowiadał kubkom smakowym tych, którzy szukają alkoholi pełnych charakteru, owocowości i ciepła VS Armagnac.

W aromacie dominują nuty owocowe, a w ustach ciepło i giętkość.

Najlepiej smakuje bez dodatków, z lodem, w koktajlach lub jako dodatek do potraw.

VSOP Armagnacs

Francuskie przepisy stanowią, że VSOP Armagnac wytwarzany jest z mieszanki eaux-de-vie, w której najmłodszy element dojrzewał przez co najmniej 4 lata w dębie.

Domy produkujące Armagnac często wykorzystują jednak znacznie starsze eaux-de-vie, aby wzbogacić paletę aromatów VSOP.

VSOP zazwyczaj prezentuje dobrze zbalansowane aromaty gotowanych owoców, czasem kandyzowanych, z nutami drewna i przypraw.

W ustach lekka struktura nadana przez drewno jest łagodna, a okowita wykazuje dużą długość.

Najlepiej smakuje z lodem lub w koktajlach, ale niektóre można pić bez dodatków.

Dla smakoszy, owocowy styl tej mieszanki i jej moc są idealne, gdy są lekko schłodzone i podawane z foie gras lub niebieskimi serami, takimi jak Fourme d'ambert i Roquefort.

Hors d'Age i XO Armagnacs

Minimalny legalny wiek najmłodszej eau-de-vie w Hors d'Age lub XO Armagnac wynosi 10 lat.

Średni wiek jest jednak zwykle znacznie wyższy niż 10 lat.

W tej mieszance odnajdujemy serce aromatów Armagnac z paletą kandyzowanych owoców (śliwka, morela, skórka pomarańczowa) połączonych z łagodnymi aromatami drewna, wraz z okazjonalnymi nutami cukierniczymi i przyprawami, które dodają całości smakowitej rozkoszy.

Dotyk rancio i suszonych owoców potwierdza dojrzałość XO, podczas gdy w ustach jest zrównoważony z dobrą długością i kontrolowanym ciepłem.

Jest to wysokiej jakości eau-de-vie, którą można delektować się bez dodatków, podczas posiłku z deserem lub w połączeniu z cygarem.

Stary Armagnac dobrze komponuje się z potrawami takimi jak perliczka z suszonymi owocami, pieczona pierś kaczki z miodem, omlet z borowikami, desery na bazie owoców, takie jak tarte tatin, gruszka charlotte, kandyzowana pomarańcza lub te wykonane z czekolady, takie jak czarny las gateau lub mus czekoladowy.

Vintage Armagnacs

Najlepszy wybór dla koneserów

Jeśli chodzi o świat alkoholi wysokoprocentowych, niewiele z nich może równać się z wykwintnym smakiem i złożonością dobrego rocznika Armagnac. Jedną z najbardziej unikalnych cech Armagnaca jest jego system klasyfikacji roczników. W przeciwieństwie do mieszanych Armagnaców, które są wytwarzane przez mieszanie eaux-de-vie z różnych lat, vintage Armagnacsą wytwarzane z jednego roku zbiorów. Oznacza to, że każdy rocznik jest unikalnym wyrazem klimatu, gleby i technik produkcji wina w danym roku.

Najlepsze rocz niki Armagnac są często wytwarzane z winogron uprawianych w Bas-Armagnac, regionie znanym z produkcji eaux-de-vie o wyjątkowej jakości. Terroir jest jednak tylko jednym z wielu czynników wpływających na jakość rocznika Armagnac. Aby stworzyć naprawdę wyjątkowy produkt, producenci muszą również zwracać szczególną uwagę na jakość winogron, stopień destylacji, rodzaj i wiek użytych dębowych beczek oraz długość leżakowania w tych beczkach. Napowietrzanie beczek, warunki przechowywania i okazjonalna obserwacja beczek odgrywają istotną rolę w ostatecznym smaku i aromacie Armagnac.

W rzeczywistości istnieje siedem czynników, które mają znaczący wpływ na jakość rocznika Armagnac. Należą do nich między innymi

  1. Stopień destylacji - stopień zawartości alkoholu, do którego wino jest destylowane

  2. Rodzaj i wiek d ębowych beczek - rodzaj i wiek dębowych beczek użytych do leżakowania Armagnaca, a także to, czy beczka była wcześniej używana do leżakowania innego Armagnaca, a jeśli tak, to jak długo

  3. Czas leżakowania - ile czasu Armagnac spędził w dębowych beczkach (Armagnac może być oznaczony jako rocznik 1963, ale był już butelkowany w 1990 roku, co czyni go tylko 27-letnim Armagnac). Po umieszczeniu w butelce lub kieliszku dame jeanne, proces starzenia zostaje zatrzymany.

  4. Skład gleby - gleba, na której uprawiane są winogrona. Ma to duży wpływ na jakość winogron i soku winogronowego. Jednym słowem: terroir.

  5. Jakość win ogron - jakość winogron zebranych do produkcji okowity.

  6. Warunki przechowywania - warunki, w jakich przechowywane są beczki: wilgotne lub suche piwnice. Ważną rolę odgrywa również napowietrzanie beczek, co oznacza okresowe wpuszczanie powietrza do beczek.

  7. Obserwacja be czek - ostatni, ale z pewnością nie mniej ważny proces: regularna obserwacja beczek w celu zapewnienia spójności i jakości.

Wszystkie te czynniki łączą się, aby stworzyć rocznik Armagnac, który jest naprawdę wyjątkowy i miejmy nadzieję niezapomniany. Powstała eau-de-vie jest odzwierciedleniem ziemi i ludzi, którzy ją produkują, prawdziwym dziełem sztuki, które może być docenione przez każdego, kto kocha dobre alkohole. Jeśli chodzi o to, jak najlepiej delektować się rocznikiem Armagnac, należy pamiętać o kilku kluczowych kwestiach.

Po pierwsze, ważne jest, aby wybrać produkt wysokiej jakości od renomowanego producenta. Vintage Armagnac może być dość drogi, ale inwestycja jest warta zachodu dla tych, którzy doceniają złożoność i głębię smaku, jaką może zaoferować tylko naprawdę wyjątkowa eau-de-vie. W porównaniu do innych szlachetnych alkoholi, takich jak whisky, burbon czy rum, stosunek ceny do wieku dojrzałego rocznika Armagnac jest bardzo interesujący. Po wybraniu rocznika Armagnac, najlepiej delektować się nim w temperaturze pokojowej, popijając go powoli, aby delektować się zniuansowanymi smakami i aromatami. Niektórzy koneserzy wolą podawać vintage Armagnac z kilkoma kroplami wody, co może pomóc otworzyć smaki i uczynić je bardziej dostępnymi.

Armagnac vintage powinien być degustowany i doceniany powoli. Ogólnie rzecz biorąc, nie są to alkohole przeznaczone do koktajli lub innych długich drinków.

Blanche Armagnac AOC

Blanche Armagnac A.O.C (Appellation d'Origine Contrôlée) to tradycyjna eau-de-vie i stosunkowo nowa klasyfikacja wiekowa Armagnac, która została oficjalnie zatwierdzona w 2005 roku.

Powstała ona z pragnienia producentów, którzy byli przyzwyczajeni do zatrzymywania części świeżo destylowanej eau-de-vie dla swoich osobistych rezerw.

Blanche Armagnac opiera się na tych samych metodach produkcji, co Armagnac, ale zamiast zachowywać bursztynowy kolor, jest to biały spirytus pełen świeżości.

Specjalne metody winifikacji i selekcji destylatu zapewniają jego szczególnie kwiatowe i owocowe aromaty.

Aby zachować aromaty i krystalicznie czysty wygląd, destylat jest umieszczany w obojętnych pojemnikach.

Wreszcie, co jest wyjątkowe w świecie AOC, eaux-de-vie jest kontrolowana partiami, aby zapewnić jej jakość przed komercjalizacją, dzięki czemu Blanche Armagnac AOC jest produktem technicznym spełniającym surowe normy jakości.

Jak smakuje Armagnac?

Eaux-de-vie ma wyraźny aromat suszonych owoców, przypraw i nutę dymu, z gładkim i aksamitnym ciałem. Armagnac jest alkoholem niepodobnym do żadnego innego, a jego unikalny profil smakowy z pewnością urzeknie Twoje podniebienie.

prawa autorskie do zdjęć autorstwa L'Encantada

Dzięki aromatycznej palecie zdolnej do ujawnienia około stu smaków, Armagnac jest naprawdę zróżnicowany pod względem profilu smakowego, ponieważ to właśnie podczas procesu dojrzewania w dębie następuje jego aromatyczna ewolucja. Młody Armagnac jest ciepły i ma kwiatowo-owocowy bukiet, czasem nawet roślinny.

Starszy Armagnac nabiera tekstury i zachowuje aromaty ciasta, a następnie kandyzowanych owoców, z nutami drzewnymi i korzennymi. Wreszcie, suszone owoce i rancio to cechy degustacyjne Armagnaców, które zawsze mają ponad 20 lat, a nuty skóry, futra, trufli, krzemienia strzelniczego, Madery i sherry to aromaty, które koneserzy szczególnie cenią.

Jak delektować się Armagnac

Armagnac jest często spożywany jako "digestif" po kolacji i jest najczęściej podawany bez dodatków lub z lodem.

Może być również stosowany w koktajlach lub jako składnik przepisów kulinarnych i piekarniczych.

Dzięki unikalnemu i aromatycznemu profilowi smakowemu, Armagnac jest preferowany przez miksologów i szefów kuchni na całym świecie. Bogaty, złożony smak i długi proces starzenia sprawiają, że jest to naprawdę wyjątkowy i niezapomniany napój, który wzbogaca kreatywne mikstury drinków i wykwintne dania.

prawa autorskie do zdjęć autorstwa L'Encantada

Butelki Armagnac w naszym sklepie internetowym

Płyny na bazie Armagnac lub Eau de Vie z Gascogne

Armagnac nie tylko smakuje sam w sobie, ale także służy jako baza do wielu innych wykwintnych napojów i produktów spożywczych.

Witamy we wspaniałym świecie Armagnac i jego pysznych produktów na bazie armagnac.

Armagnac, brandy destylowana w południowo-zachodniej Francji, nie tylko smakuje sama w sobie, ale także służy jako baza dla wielu innych wykwintnych napojów i produktów spożywczych. Oto niektóre z fantastycznych produktów opartych na Armagnac, które warto poznać.

Po pierwsze, porozmawiajmy o orzeźwiającym Blanche Armagnac, klarownej eau-de-vie, która jest zwykle wytwarzana z Folle Blanche, Ugni Blanc lub Colombard. Najlepiej podawać go z lodem, co podkreśla konsystencję tego młodego trunku. Można delektować się nim jako środkiem oczyszczającym podniebienie między daniami lub łączyć go z wędzonym łososiem, delikatnymi wędlinami lub kawiorem. Innym popularnym produktem na bazie armaniaku jest Floc de Gascogne, słodki aperitif wytwarzany przez połączenie trzech części niesfermentowanego soku winogronowego z jedną częścią armaniaku dojrzewającego przez co najmniej rok.

Floc jest dlaarmaniaku tym, czym Pineau des Charentes dla koniaku. Floc występuje zarówno w wersji czerwonej, jak i białej i jest podawany schłodzony jako orzeźwiający aperitif z orzechami, foie gras, serem lub sałatką owocową.

Lokalnym aperitifem w regionie Armagnac jest Vin de Pêche:

Domowej roboty i zwykle przechowywany w resztkach butelek, oferuje lekko gorzki smak i jest idealnym wyborem przed posiłkiem. Vin de Pêche jest wytwarzany poprzez moczenie liści brzoskwini w armaniaku przez tydzień, odcedzenie armaniaku z liści i zmieszanie go z dużymi kostkami cukru, czerwonym winem i wodą z armaniaku lub 3 étoiles armagnac. Vin de Pêche można butelkować i pozostawić w chłodnym miejscu na tydzień lub dwa przed podaniem. Alternatywnie, liście orzecha włoskiego można wykorzystać do przygotowania pysznego vin de noix.

Jeśli lubisz słodycze, koniecznie spróbuj Crèmes a l'Armagnac, pysznego likieru wytwarzanego na bazie alkoholu eau-de-vie d'Armagnac. Producenci Armagnac tworzą Crème de cassis i Crème de mûres(jeżynowy), które mogą być pięknym dodatkiem do białego wina, wina musującego, a nawet sorbetu.

La Belle Sandrine, 32-procentowy produkt wykonany z mieszanki soku z marakui i armaniaku, został stworzony przez należącą do Cognac firmę Gerland w Villeneuve-de-Marsan.

Podobny w smaku do Alizé, likier oferuje unikalny smak i zyskał lojalnych zwolenników.

Bagheero, kolejny likier na bazie Armagnac, został stworzony przez firmę Sempé. Mieszanka soku z marakui i armaniaku nadaje mu smak tropikalnego ponczu i stała się popularnym wyborem dla tych, którzy szukają unikalnego, owocowego składnika koktajlu.

La Grande Passion, likier z armaniaku, został stworzony przez bordoskiego négocianta Michela Roux na początku lat 80. ubiegłego wieku.

Dzięki unikalnemu smakowi przypominającemu brzoskwinię, likier był sprzedawany w Stanach Zjednoczonych jako konkurent dla Cointreau i Grand Marnier. Pomimo początkowego sukcesu, sprzedaż zaczęła spadać, a produkt został ostatecznie zapakowany w metalowy kanister w kształcie serca, co było ostatnią próbą zwiększenia sprzedaży. Kiedy ta strategia zawiodła, produkcja La Grande Passion została przerwana.

Koktajle i napoje mieszane Armagnac

Koktajle Armagnac to obowiązkowa pozycja dla każdego miłośnika mocnych trunków, który poszukuje unikalnych wariacji na temat klasycznych przepisów

Armagnac Soda

Armagnac Soda to prosty, ale klasyczny koktajl, który podkreśla wyjątkowy smak Armagnac. Do przyrządzenia tego koktajlu potrzebna będzie 1/3 poziomu VSOP Armagnac i 2/3 sody klubowej. Napełnij szklankę lodem i wlej do niej Armagnac. Dopełnić wodą sodową i podawać.

Beverly Hills

Następnym drinkiem jest Beverly Hills, który jest mieszanką cukru, bittersów i Armagnac. Rozpocznij od przygotowania tego drinka w szklance do whisky lub szklance typu rocks o temperaturze pokojowej. Następnie nasącz kostkę cukru bittersem, dodaj łyżkę wody sodowej i wymieszaj, aby uzyskać lekko granulowaną pastę. Na koniec dodaj Armagnac i kulkę lodu i delikatnie zamieszaj 15-20 razy.

Armagnac i sok z krwistych pomarańczy

Armagnac z sokiem z krwistych pomarańczy to orzeźwiający i lekko cierpki koktajl, który podkreśla owocowy smak armaniaku. Do przyrządzenia tego koktajlu potrzeba 20% Armagnac VSOP, 20% napoju gazowanego i 60% soku z krwistych pomarańczy. Wszystkie składniki należy połączyć w szklance z lodem i podawać schłodzone.

Tom Collins

Orzeźwiający koktajl na lato to Tom Collins. Połącz 45 ml Armagnac, 40 ml soku z cytryny i 20 ml syropu cukrowego w shakerze z lodem. Przecedzić do szklanki typu highball i dopełnić sodą do smaku. Udekorować cząstką cytryny i wisienką brandy.

Sidecar

Sidecar to klasyczny koktajl, który został wprowadzony w latach dwudziestych XX wieku w paryskim Ritzu. Dobrze komponuje się z sokiem z cytryny i triple sec. Aby przygotować ten koktajl, wstrząśnij 40 ml (1¼ oz) Armagnac, 30 ml (1 oz) Triple Sec / Cointreau, 15 ml (½ oz) soku z cytryny i skórkę z 1 cytryny z lodem. Przecedzić do dobrze schłodzonej szklanki typu coupe i udekorować cytrynowym twistem.

Plantignac

Plantignac to owocowy i orzeźwiający koktajl na bazie Blanche (eau-de-vie), soku z cytryny, syropu truskawkowego, soku z guawy, soku ananasowego, Floc de Gascogne i szczypty cynamonu. Aby przygotować ten koktajl, wymieszaj wszystkie składniki w shakerze z lodem i dobrze wstrząśnij. Przecedzić do szklanki wypełnionej lodem i udekorować plasterkiem owocu.

Francuskie Negroni

Aby uzyskać wyjątkową wariację na temat klasycznego Negroni, wypróbuj French Negroni. Połącz 30 ml Armagnac, 30 ml Campari i 30 ml wermutu w szklance typu tumbler i wymieszaj z lodem, aż będą dobrze schłodzone. Udekorować skórką pomarańczy.

W końcu

Koktajl deserowy After All. Wstrząsnąć 0,5 uncji świeżego soku z cytryny, 1 uncję likieru brzoskwiniowego i 1,5 uncji Armagnac z lodem i przecedzić do schłodzonego kieliszka typu coupe.

Vieux Carré

Vieux Carré to nowoorleański klasyk, który łączy w sobie wykwintne i zaokrąglone smaki. Armagnac dodaje tej kreacji osobowości. Aby przygotować ten koktajl, wystarczy połączyć 40 ml (1¼ uncji) Armagnac, 40 ml (1¼ uncji) Rye Whiskey, 40 ml (1¼ uncji) Sweet Vermouth, 1 łyżeczkę Bénédictine, 2 Dash Peychaud's Bitters i 2 Dash Angostura Bitters w szklance typu tumbler. Dobrze wymieszać przed dodaniem lodu.

Koktajl D'Artagnan

Aby spróbować koktajlu z szampanem, wypróbuj koktajl d'Artagnan. Wstrząśnij 15 ml Armagnac, 15 ml Grand Marnier, 60 ml soku pomarańczowego i 7 ml syropu cukrowego z lodem i przelej do schłodzonego kieliszka typu coupe. Dopełnić szampanem Brut do smaku.

Brandy Smash

Jeśli chcesz zaprezentować pełny smak Armagnac, wypróbuj Brandy Smash. Wstrząśnij 50 ml Armagnac, 20 ml syropu cukrowego, 4 listki mięty i 2 cząstki cytryny z lodem i przelej do szklanki wypełnionej kruszonym lodem. Udekorować listkami mięty i cząstkami cytryny.

Corpse Reviver N°1

Corpse Reviver N°1 to klasyczny koktajl sprzed prohibicji, który rzekomo leczył kaca. Składa się on z 30 ml (1 Oz) Armagnac, 30 ml (1 Oz) Calvados, 15 ml (½ Oz) Sweet Vermouth i skórki pomarańczowej. Wystarczy wymieszać składniki z lodem i przecedzić do schłodzonego kieliszka koktajlowego. Udekorować skórką pomarańczy.

Continental Sour

Continental Sour to gładki i owocowy koktajl będący wariacją na temat New York Sour. Zamiast whisky użyto w nim Armagnac. Aby przygotować ten koktajl, należy wstrząsnąć 40 ml (1¼ Oz) Armagnac, 20 ml (¾ Oz) białka jaja, 20 ml (¾ Oz) syropu cukrowego, 15 ml (½ Oz) soku z cytryny i 10 ml (¼ Oz) czerwonego wina z lodem. Przecedzić mieszaninę do szklanki wypełnionej lodem i delikatnie wlać czerwone wino, aby oddzieliło się na górze.

Armagnac Sour

Armagnac Sour to klasyczny kwaśny koktajl, który jest orzeźwiający i lekko słodki z nutą wyjątkowego smaku Armagnac. Do przyrządzenia tego koktajlu potrzebna będzie 1/4 poziomu VSOP Armagnac, sok z połowy cytryny, dwie szczypty syropu cukrowego i 3/4 szklanki napoju gazowanego. Dodaj lód do shakera i połącz wszystkie składniki z wyjątkiem sody. Dobrze wstrząsnąć i przelać do szklanki wypełnionej lodem. Dopełnić wodą sodową i podawać.

Tignac

Tignac to prosty, ale pyszny koktajl na bazie Blanche (eau-de-vie), syropu cukrowego, soku z limonki i kostek lodu. Aby przygotować ten koktajl, dodaj Armagnac, syrop cukrowy i sok z limonki do szklanki wypełnionej kostkami lodu. Dobrze wymieszać i podawać. Niezależnie od tego, który koktajl Armagnac wybierzesz, bogaty, owocowy smak tej brandy z pewnością doda wyjątkowego akcentu do każdego przepisu. Dlaczego więc nie spróbować jednego z nich już dziś i doświadczyć gładkich i złożonych smaków Armagnac!

Z czym łączy się Armagnac?

Od parowania potraw po cygara

Parowanie żywności

Jeśli chodzi o znalezienie idealnego połączenia Armagnac z jedzeniem, możliwości są nieograniczone. Wyjątkowa złożoność tej wyrazistej francuskiej brandy sprawia, że jest to wszechstronny i ekscytujący alkohol, który można łączyć z wieloma potrawami, od owoców morza po wędliny, owoce po sery, a nawet kawę. Jednym z doskonałych połączeń dla Armagnac są owoce morza. Lekki i owocowy Armagnac z łagodnymi nutami drzewnymi szczególnie dobrze komponuje się z rybami i owocami morza. Niektórzy preferują Armagnac schłodzony w takim połączeniu. Kawior i Armagnac to również idealne połączenie, zwłaszcza gdy Armagnac ma profil owocowy i waniliowy.

Starsze roczniki Armagnac doskonale komponują się z dobrze ugotowanym homarem i przyprawami. Ostrygi, z ich wyraźnym profilem smakowym ogórka, melona i soli morskiej, dobrze komponują się z rześkim i mineralnym Blanche Armagnac. Jeśli chodzi o mięso i wędliny, Armagnac jest idealnym dodatkiem, który pomaga przeciąć tłuszcz. Długo starzony Armagnac doskonale komponuje się z aromatycznymi mięsami, takimi jak kaczka po pekińsku, gołąb lub dojrzała wołowina. Suszona szynka, taka jak szynka Bayonne lub szynka parmeńska, doskonale komponuje się z Armagnac i jest doskonałą opcją jako aperitif.

Dla wegetarian, XO Armagnac dobrze komponuje się z owocami i warzywami o różnych smakach, od słodyczy po gorycz. Grzyby shiitake są miłą niespodzianką w połączeniu z Armagnac, ponieważ ich nuty smakowe umami tworzą pyszne i nieoczekiwane połączenie. Przecier z marchwi jest wszechstronnym i uniwersalnym dodatkiem do Armagnac, uzupełniającym wyraźny profil smakowy brandy.

Jednym z najbardziej zaskakujących połączeń z Armagnac jest kawa. Unikalny proces starzenia Armagnaca, z nutami drewna, grilla, tostów, wędzenia, kawy i kakao, doskonale łączy się z aromatami kawy.

Stary Armagnac z delikatnymi aromatami doskonale uzupełnia delikatną kawę kenijską, podczas gdy młody i żywy Armagnac idealnie pasuje do mocnej kawy etiopskiej. Na koniec warto wspomnieć o klasycznym połączeniu Armagnaca z serem.

Młode i owocowe Armagnaki doskonale komponują się z łagodnymi serami, podczas gdy starsze, bardziej drzewne Armagnaki tworzą harmonijne połączenia z dojrzałymi serami. Ser Roquefort uzupełnia słodkie waniliowe nuty Armagnac i tworzy doskonały kontrast z jego typowym słonym i kłującym charakterem. Dojrzałe comté i goudas również doskonale sprawdzają się w parach z serami.

Chociaż istnieją ściśle określone zasady, odrobina eksperymentów w połączeniu z odważnym podejściem może prowadzić do wspaniałych par.

Cygara i Armagnac

Armagnac i cygara to idealne połączenie dla osób poszukujących luksusowych doznań. To naturalne połączenie cieszy się popularnością wśród palaczy cygar we Francji od wielu lat, a teraz trafiło na scenę międzynarodową. Jeśli chodzi o łączenie cygar z Armagnac, rodzaj cygara jest istotnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę.

W świecie tytoniu cygara są zazwyczaj podzielone na trzy różne kategorie mocy: łagodne, umiarkowane i energiczne.

Łagodne cygara znane są z aksamitnego i gładkiego smaku oraz stonowanego profilu smakowego, który jest przyjemny na języku. Przykładami łagodnych cygar są Macanudo, La Flor Domenicana, Royal Jamaican i Majestic.

Z drugiej strony,cygara o średnim ciele mają nieco bardziej skomplikowany smak i aromat niż ich łagodne odpowiedniki, wykazując równowagę między mocą i subtelnością. Cygara te mogą wykazywać elementy pikantności lub drzewnych aromatów, ale nie są zbyt przytłaczające. Przykładami cygar o średniej mocy są Hamilton, Gloria Cubana, Davidoff i Romeo y Julieta.

Mocne lub energiczne cy gara to najpotężniejsza odmiana cygar, o pełnym i wielowymiarowym profilu smakowym, który dla niektórych może być przytłaczający. Cygara te często charakteryzują się silnymi nutami przypraw, skóry lub drewna i nie są zalecane dla początkujących entuzjastów cygar. Przykładami mocnych cygar są Partagas, Montecristo, Cohiba i Punch.

© L'Encantada

WódkiArmagnac są również sortowane według ich profili smakowych.

Wódki te można sklasyfikować jako wysokoprocentowe (aromatyczne), średnioprocentowe (żywe owoce) lub niskoprocentowe (zakonserwowane owoce).

Armagnac o wysokiej tonacji prezentuje nuty aromatyczne, armagnac o średniej tonacji ujawnia żywe nuty owocowe, a armagnac o niskiej tonacji ujawnia zakonserwowane nuty owocowe.

Oczywiście istnieją wyjątki od tych zasad, ale ogólnie rzecz biorąc kategorie te są prawdziwe.

Zazwyczaj Armagnac z owocowymi lub słodkimi tonami dobrze komponuje się z cygarami, które mają podobną nutę słodyczy.

Bogate, pełne Armagnac'i mogą doskonale łączyć się z mocnymi cygarami, podczas gdy delikatniejsze Armagnac'i mogą lepiej pasować do umiarkowanych lub łagodnych cygar.

Celem jest osiągnięcie harmonijnej równowagi między smakami armagnac i cygara, aby zoptymalizować przyjemność z obu. Bas-Armagnac to najbardziej zorientowana na jakość eau-de-vie z trzech apelacji Armagnac, zapewniająca lżejszą, delikatniejszą i bardziej owocową brandy.

Cygara są zwykle produkowane w określonym stylu, a Armagnac można podzielić na kilka kategorii, a dobranie odpowiedniej kombinacji jest aktem równoważenia. Łagodne cygara zwykle dobrze komponują się z większością Armagnaców, podczas gdy mocniejsze cygara mogą maskować bardziej subtelne niuanse doskonałego Armagnaca.

Blended Armagnac może idealnie pasować do wielu cygar, ale kluczem do udanego połączenia jest równowaga.

Mocne cy gara, takie jak La Gloria Cubana lub Montecristo, mogą być zbyt mocne dla niektórych blended Armagnac, ale łagodne i średnio mocne cygara, takie jak Macanudo, Partagas, Romeo y Julieta, Hamilton i Gloria Cubana, mogą uzupełniać subtelne niuanse blended Reserve Armagancs. Oprócz Romeo Y Julieta, istnieje wiele innych cygar, które dobrze komponują się z blended Armagnac. Na przykład Macanudo, La Flor Domenicana, Royal Jamaican i Majestic to łagodne cygara, które uzupełniają subtelne niuanse tego trunku.

Z drugiej strony, Partagas, Montecristo, Cohiba i Punch to mocne cygara, które mogą przytłoczyć delikatne smaki Armagnac. Ważne jest, aby pamiętać o tych czynnikach przy wyborze cygara do połączenia z mieszankami Armagnac i eksperymentować z różnymi kombinacjami, aby znaleźć idealne dopasowanie do swojego gustu.

Najczęściej zadawane pytania

Gdzie produkowany jest Armagnac?

Armagnac produkowany jest w Gaskonii, regionie słynącym z gęsiny i kaczki - i podobnie jak wiele części Francji, szczycącym się sezonowym stylem życia i życiem z ziemi.

Jak powstaje Armagnac?

Armagnac powstaje w trzyetapowym procesie. Najpierw winogrona są zbierane i wyciskane w celu uzyskania soku, który jest następnie fermentowany przez dwa do trzech tygodni. Po zakończeniu procesu fermentacji wino jest destylowane w destylatorze alambicznym w celu uzyskania okowity. Na koniec eaux-de-vie dojrzewa w dębowych beczkach przez co najmniej dwa lata, w wyniku czego powstaje gotowy Armagnac.

Czym jest Armagnac?

Armagnac to rodzaj brandy produkowanej w regionie Armagnac we Francji. Wytwarzany jest z destylowanego wina z winogron takich jak Ugni Blanc, Colombard, Baco i Folle Blanche. Armagnac leżakuje w dębowych beczkach przez minimum rok, ale wielu producentów leżakuje go znacznie dłużej. Im dłużej Armagnac leżakuje, tym bardziej złożony i aromatyczny się staje. Armagnac jest często porównywany do koniaku, ale ma swój własny, unikalny profil smakowy.

Jak pić Armagnac?

Armagnac można pić na kilka różnych sposobów, w zależności od osobistych preferencji. Niektórzy delektują się nim w czystej postaci, sącząc go powoli i delektując się smakiem. Inni wolą dodać odrobinę wody, która pomoże wydobyć aromaty i smaki. Armagnac może być również stosowany w koktajlach, takich jak klasyczny Sidecar lub French Connection. Podczas serwowania Armagnac jest zwykle podawany w snifterze lub kieliszku w kształcie tulipana, aby umożliwić rozwinięcie się aromatów.

Jak smakuje Armagnac?

Armagnac ma unikalny profil smakowy, który często opisywany jest jako bardziej rustykalny i ziemisty niż koniak. Zawiera nuty suszonych owoców, dębu, wanilii i przypraw i może być słodki lub wytrawny w zależności od wieku i rodzaju. Młodsze Armagnac są zwykle bardziej owocowe i kwiatowe, podczas gdy starsze Armagnac rozwijają bardziej złożone smaki, takie jak skóra, tytoń i czekolada. Armagnac to złożony i pełen niuansów trunek, którym najlepiej delektować się powoli.

Czym jest Bas Armagnac?

Bas Armagnac to podregion regionu Armagnac we Francji, położony w południowej części Gaskonii. Bas-Armagnac znany jest z produkcji wysokiej jakości Armagnac o delikatnym i owocowym profilu smakowym. Gleba w tym regionie jest bogata w wapień, co pomaga w produkcji winogron o wysokim poziomie kwasowości, które są idealne do produkcji Armagnac. Bas-Armagnac znany jest ze swoich Armagnaców opartych na terroir, które często leżakują przez długi czas w dębowych beczkach. Wina te są złożone i pełne niuansów, a ich smaki są unikalne dla regionu Bas-Armagnac.