Twój koszyk
W koszyku nie ma już żadnych produktów
Mexico and Cognac
Redakcja - Historia - Handel - Stosunki francusko-meksykańskie
Meksyk i Cognac, 1826 a 2026
Dwa wieki handlarzy, agentów, lokalnie butelkowanych imitacji i traktatów. Dlaczego Charente zawsze szukała Meksyku, dlaczego Meksyk zawsze robił miejsce dla Charente i co umowa między UE a Meksykiem z 22 maja 2026 r. dodaje do historii, która rozpoczęła się w 1826 r.
Przez Max von Olfers. Maj 2026.
Osobista notka od autora. Mam szczególny powód, dla którego chcę opowiedzieć tę historię. Moja matka urodziła się w Mexico City i spędziła tam pierwsze dziesięć lat swojego życia w latach pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych, podczas gdy jej ojciec, mój dziadek ze strony matki, był inżynierem w kraju, budując fabrykę ceramiki. Mój dziadek ze strony ojca, prawie w tym samym dziesięcioleciu, sprzedał część rodzinnego gospodarstwa w pobliżu Münster w Westfalii, aby kupić zróżnicowane gospodarstwo w regionie Meksyku Cognac, francja: owoce i zboża, świnie i krowy. La Charente i Mexico City były w naszej rodzinie dwiema połówkami tego samego horyzontu.
W tym roku, 2026, mijają dwa wieki od nawiązania przez Francję i Meksyk pierwszych formalnych stosunków handlowych w 1826 roku. W dniu 22 maja 2026 r. Unia Europejska i Meksyk podpisały w Brukseli Zmodernizowaną Umowę Globalną, najnowszy traktat w długiej historii łączącej oba kraje. Dwusetna rocznica wydawała mi się odpowiednim momentem, aby zebrać w jednym artykule długą historię koniaku i Meksyku. Poniżej przedstawiam to, co udało mi się znaleźć.
- Max
I. Szuflada Saltillo
W doku w Veracruz, gdzieś między 1880 a 1900 rokiem, drewniana skrzynia jest rozładowywana ze statku, który przepłynął Atlantyk z Bordeaux. Pieczęć na jej boku brzmi Otard Dupuy & Co. Cognac, założona w 1795 roku. Deklaracja celna, sporządzona w języku hiszpańskim, klasyfikuje go jako towar suchy na artykuły spożywcze i stołówki. Papier przybity do pokrywy wskazuje miejsce docelowe: nazwę, która wówczas była mało znana poza północnym Meksykiem, Dávila y Garza, Saltillo (Coahuila).
Ta szuflada jest anonimowa w każdej globalnej historii koniaku. Nie ma dla niej wpisu w archiwum maison, ani kampanii reklamowej. Jedynym zachowanym śladem jest etykieta, zachowana na papierze, która sto lat później pojawia się w naszej własnej bibliotece obrazów: koronowany herb, nazwa francuskiego maison, adres importera z Coahuila.
Jest to rodzaj przedmiotu, który po zbadaniu otwiera znacznie dłuższą historię: agenci i agencje, stołówki i sklepy spożywcze, traktaty podpisane w Paryżu i Brukseli, butelki wyładowywane w Veracruz i transportowane koleją do wnętrza Meksyku, marki, które nauczyły się, na długo przed wynalezieniem nowoczesnego przemysłu reklamowego, myśleć o Meksyku jako kraju, który zasługuje na stałego przedstawiciela.
Koniak i Meksyk to w pewnym sensie historia luksusu. Głębsza warstwa jest jednak merkantylna, a nie estetyczna. Interesującym pytaniem nie jest to, w jaki sposób koniak stał się modny w Meksyku, choć do tego dojdziemy, ale w jaki sposób mały produkt z Charente stał się strukturalnie osadzony w meksykańskiej dystrybucji, zwyczajach i prawie na przestrzeni dwóch stuleci oraz co każda kolejna umowa handlowa od 1826 r. do 22 maja 2026 r. zrobiła z tą strukturą.
II. Handel przed dyplomacją: 1826, 1830 i 438 francuskich namiotów
Meksykańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych datuje rozpoczęcie formalnych francusko-meksykańskich stosunków handlowych na rok 1826, zaledwie pięć lat po uzyskaniu przez Meksyk niepodległości. Francja nie była jeszcze gotowa do politycznego uznania nowej republiki; miało to nastąpić w 1830 r., po rewolucji lipcowej w Paryżu. Ale już w 1826 r. Paryż był gotowy wysłać agenta handlowego do Meksyku i zezwolić na otwarcie meksykańskiej agencji handlowej we Francji. Handel wyprzedzał dyplomację o cztery lata.
W latach trzydziestych XIX wieku, zgodnie z podręcznikiem Ambasady Meksyku we Francji, francuscy, brytyjscy i amerykańscy kupcy zdominowali handel zagraniczny Meksyku. Tylko francuscy kupcy prowadzili 438 sklepów założonych w Meksyku. Czterysta trzydzieści osiem francuskich sklepów na meksykańskiej ziemi, niecałe pokolenie po uzyskaniu niepodległości. Handel koniakiem nie pojawił się na pustym rynku. Pojawił się we francuskiej sieci handlowej, która już istniała.
III. Wojny nie zamykają handlu na długo: 1838, 1861-1867, 1880
W XIX wieku związek ten miał również wiele okazji do załamania się, z których jednak nie skorzystał.
W 1838 r Cake Wars wysłał francuskie okręty wojenne przeciwko Veracruz w związku z roszczeniami handlowymi małego francuskiego piekarza wobec meksykańskiego rządu. Akcja morska była krótka, a precedens zły. Źródło SRE zauważa jednak, że handel nadal funkcjonował podczas krótkiego konfliktu i został wznowiony bez zmian natychmiast po jego zakończeniu.
Drugie Cesarstwo Francuskie stanowiło wówczas najpoważniejsze wyzwanie. W 1861 r. nastąpiła interwencja francuska. W 1864 r. arcyksiążę Maksymilian Habsburg, franciszek Józef, brat austriackiego cesarza Franciszka Józefa, przybył do Meksyku pod ochroną Napoleona III i został koronowany na cesarza Meksyku. Zainstalował dwór cesarski w Zamek Chapultepec, organizował francuskie bankiety w meksykańskiej stolicy i wprowadził do Meksyku zapis francuskiego luksusu, który umieścił koniak na cesarskim stole. Nawet w kronikach jego ostatecznego uwięzienia w Querétaro w 1867 roku, gdzie oczekiwał na pluton egzekucyjny, relacje opisują francuskie alkohole jako część codziennej rutyny uwięzionego cesarza. Został rozstrzelany 19 czerwca 1867 r. wraz z generałami Miramónem i Mejíą. Francusko-meksykańskie stosunki dyplomatyczne zostały formalnie zawieszone na trzynaście lat. Handel w tych latach nie ustał całkowicie, ale odbywał się przez pośredników.
Stosunki zostały znormalizowane w 1880 roku. W ciągu kolejnych dwóch dekad, jak podaje to samo źródło SRE, stosunki dwustronne osiągnęły poziom wysokie standardy we wszystkich obszarach. To właśnie w tym okresie, od 1880 do 1913 roku, meksykańska prasa była wypełniona koniakiem.
IV. Archiwum prasy meksykańskiej, 1881-1929: agenci, marki i adresy
Okres od 1880 do 1913 roku jest w historii Meksyku erą PorfiriatoDługa prezydentura Porfirio Díaza (1876-1911), zdeklarowanego frankofila, miała na celu odbudowę miasta Meksyk na wzór Paryża Belle Époque. W rezultacie powstała stolica francuskich bulwarów, francuskich witryn sklepowych i francuskich rytuałów. The Pałac Sztuk Pięknych został wzniesiony na Avenida Juárez w hołdzie dla Opery Paryskiej. The Palacio de Hierro, dom towarowy przy Calle 5 de Mayo był wzorowany na Le Bon Marché. Bulwary Colonia Juárez stały się domem dla meksykańskiej elity, która ubierała się po francusku, jadła po francusku, a po kolacji piła po francusku. Koniak, w tym rejestrze, był rytuałem po kolacji.
The Meksykańska Narodowa Cyfrowa Biblioteka Gazet, meksykańskie narodowe archiwum prasy zostało skatalogowane, przepisane i udostępnione publicznie online. Cierpliwy historyk znajdzie w nim dowody, których nie może znaleźć szuflada z Saltillo: datowane, podpisane i imienne dokumenty handlowe łączące konkretne domy koniaku z konkretnymi meksykańskimi agentami w określonych latach.
1881. Bisquit Dubouché y Cía. ogłasza na stronach meksykańskiej stolicy, że jego Wyłączny agent i generalny przedstawiciel na Republikę Meksykańską jest Federico Peiffer. Ogłoszenie jest niewielkie, niemal przypadkowe. Jest to również pierwszy formalny dowód na to, że maison de cognac wymienia jednego przedstawiciela Meksyku z imienia i nazwiska.
1885 a 1889. Reklamy Bisquit Dubouché nadal podkreślają, w tym samym duchu, że zarówno Dom założony w 1819 r jako obecność marki w Meksyku. Pochodzenie i bliskość sprzedawane jako jedna obietnica.
1892. Maison Hennessy, w Cognac, odnotowuje to, co wewnętrzna historia domu nazywa pierwszym formalnym meksykańskim zamówieniem: za pośrednictwem pośrednika w Bordeaux o imieniu Paul Boniface, 12 butelek i 24 półbutelek w trzech stylach koniaku. Niewielka przesyłka. Również akt założycielski.
1895. Martell, nestorka wielkich rodów Cognac, podejmuje szersze wyzwanie. Jego reklamy w meksykańskiej prasie w tym samym roku wyraźnie stwierdzają, że marka jest najlepszy na świecie i który jest we wszystkich sklepach spożywczych i stołówkach Republiki, za pośrednictwem agentów E. Bayonne, a później Bayonne i Comparot. Wyrażenie to sugeruje rozległą, niemal wszechobecną sieć dystrybucji w kraju, którego populacja w tamtym czasie wynosiła około trzynastu milionów.
Belle Époque, około 1895-1910. Maison A.E. Dor de Jarnac, mały, ale dobrze znany dom założony w 1858 roku i przemianowany na Amédée Édouard Dor w 1889 roku, zamówił niezwykły plakat dla Mexico City w tym samym okresie. Na głębokim czarnym tle, stylizowana lampa z kapturem świeci na czerwono, a nazwa Cognac DOR napisany zielonymi secesyjnymi literami wewnątrz żarówki. U dołu plakatu, czystą czcionką szeryfową: Przedstawiciel M. Cavaroc, 1A De San Agustín, nr 23, Meksyk. Adres w Mexico City umieszcza M. Cavaroca dokładnie w historycznym centrum, dwie przecznice od Zócalo. Plakat nie jest przetłumaczony na język hiszpański: jest to obiekt w języku francuskim, wyprodukowany na rynek meksykański, który w elitarnym kręgu, do którego był adresowany, czytał po francusku.
20 lutego 1905 r. Odręczny list na papierze firmowym Cognac Croizet, B. Léo Croizet de Saint-Même w pobliżu Cognac, został wysłany tego dnia z Mexico City przez E. Vérand, pełnomocnik generalny Republiki, P.O. Box 608, do Kunkelmann & Co. z Rheims. Vérand potwierdza wcześniejszy list, załącza zamówienia nr 90 i 91 i prosi adresata o skorzystanie z listów płatnych w ciągu piętnastu dni za pośrednictwem Banco Nacional de México. Na papierze firmowym widnieją medale Croizeta z Paryskiej Wystawy Powszechnej z 1878 r. (Złoty Medal Pierwszej Nagrody) oraz Dyplom Honorowy z Amsterdamu. Sam E. Vérand zajmował się zarówno Cognac Croizet jako szampan Piper-Heidsieck w Meksyku, powszechny wzorzec tego okresu: jeden agent w Mexico City reprezentujący maison de cognac i dom szampana.
Około 1914 r. Kolejny dom w Charente, Falland and Co. z Jarnac, skierowała swoją meksykańską dystrybucję poprzez R. Marure y Cía., Sucr. veracruz. Zachowana koperta reklamowa, zapieczętowana w Veracruz w roku krótkiej okupacji portu przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych, określa dom w Veracruz jako Wyłączni importerzy, na klapie znajduje się mała grawerowana winieta butelki, a na odwrocie znak drukarni Welcome B. Arnaud z Lyonu i Paryża. Arnaud z Lyonu i Paryża na rewersie. Układ jest standardowy dla tego okresu: francuski maison, meksykański importer, wyłączna franczyza.
Belle Époque, około 1890-1910. Zachowana etykieta litograficzna dla Supreme Cognac, wyprodukowany przez Louis O'Lanyer, Bordeaux-Cognac, wydrukowany w języku hiszpańskim i ozdobiony skrzyżowanymi flagami Francji i Meksyku na centralnym kartuszu. Motto brzmi wypróbuj, a przekonasz się, zawsze pytaj o powszechnie akredytowaną markę. U dołu znak drukarni G. Chariol z Bordeaux. Louis O'Lanyer nie jest udokumentowany w głównych kronikach Cognac. Maison znika z rejestrów handlowych na początku XX wieku. Pozostał po nim drukowany papier, będący dowodem na istnienie szerszej sieci burżuazyjno-kognicyjnych handlarzy drugiego rzędu, którzy wraz z wymienionymi maisonami zaopatrywali rynek meksykański pod hiszpańskojęzycznymi markami skierowanymi specjalnie do Meksyku w latach Porfiriato.
1916. W archiwach domu koniaku zachowały się dwa listy pisane na maszynie Lucien-Foucauld and Cie., oba wysłane z Mexico City wiosną 1916 roku. Pierwsza, datowana na 30 marca 1916 r., na papierze firmowym, brzmi następująco O.A. Carles, Meksyk, D.F., p.O. Box 968, mówi po francusku: Szukam dobrego mieszkania w Cognac, firma, nie reprezentowana tutaj i w zasadzie gotowa przyznać mi monopol na Meksyk, jako wyłączny nabywca na mój rachunek. Innymi słowy: szukam dobrego Cognac, carles, nie reprezentowany tutaj i zasadniczo skłonny powierzyć mi monopol na Meksyk, jako wyłączny nabywca na mój własny rachunek. Carles prosi o katalogi, ceny, próbki etykiet i zamówienie testowe, płatne gotówką za pośrednictwem europejskiego banku. Drugi list, datowany na 27 maja 1916 r., na tym samym papierze firmowym, potwierdza odpowiedź Foucaulda, ale wskazuje, że inny dom produkcyjny Cognac zaoferował już pierwsze warunki, a Carles prowadzi tam rozmowy. Wymiana jest niewielka. Pokazuje to również dwustronną prośbę: meksykańscy nabywcy, a nie tylko francuscy sprzedawcy, aktywnie szukali w Charente.
1912 a 1913. Lista Hennessy'ego w meksykańskich gazetach wskazuje na istniejącą agencję generalną w Mexico City, Agencja Generalna, Apartado 979, Meksyk, ten sam Maison Hennessy, który w 1892 roku złożył próbne zamówienie na dwanaście butelek, miał teraz skrytkę pocztową i wyznaczonego agenta generalnego w stolicy Meksyku. Wewnętrzne rejestry firmy określają meksykański wolumen na ok 50 400 butelek w 1914 r oraz w 275 000 w 1921 rRewolucja meksykańska: pięciokrotny wzrost w najbardziej burzliwej dekadzie rewolucji meksykańskiej.
Około 1929 r. Maison Courvoisier de Jarnac, koniak Napoleona, był reklamowany w Meksyku za pośrednictwem Signoret, Allegre y Cía, Dom zaufania, pod adresem 3a Capuchinas No. 75, Mexico City, Apartado Postal 61, telefony Ericsson 2-05-37 i Mexicana J 12-30. Nazwa firmy, Do portu Veracruz, odnosi się do pierwotnego portu handlowego. Ilustracja w stylu Art Deco na okładce przedstawia dżentelmena w marynarce obiadowej i damę w sukni wieczorowej w paryskim oknie nad Wieżą Eiffla, z linią koniak Napoleona, najlepszy we Francji. Pod koniec lat dwudziestych Courvoisier został włączony do tego samego słownika meksykańskiego luksusu miejskiego, co Hennessy i Martell.
V. Era kartelu, lata 1910-1922: Otard pod wodą, Martell na kuli ziemskiej
Pomiędzy ogólną agencją Hennessy z 1912 r. a meksykańskim tomem z 1921 r. Charente odkryło wielkoformatowy plakat litograficzny.
W 1910 r, Otard Dupuy and Co. zlecił wykonanie jednego z najczęściej reprodukowanych na świecie plakatów koniaku z Imprimerie Champenois w Paryżu: nurka głębinowego wyławiającego butelki koniaku z drewnianej skrzyni zatopionej na dnie morza. Z perspektywy czasu jest to niezamierzony autoportret branży. Butelki Otarda, które dotarły do Saltillo, podróżowały statkiem. Plakat z nurkiem dał branży pierwszy wyraźny wizualny symbol przeprawy przez Atlantyk.
Dwanaście lat później, w 1922 roku, francuski ilustrator Jean d'Ylen umieścił trzy anioły na kuli ziemskiej dla Martell, trzymający butelkę marki na tle błękitnego nieba o północy. Kompozycja jest alegoryczna, a geografia dosłowna. Do 1922 roku krajowi agenci Martell w Meksyku działali przez prawie trzydzieści lat.
VI. Koniak wkracza do meksykańskiej kawy: 1918, lata trzydzieste, 1937-1939
Na zewnątrz jadalni Porfiriato, w kierunku tylnej lady.
W 1918 r. reklama opublikowana w Mexico City na Avenida Juárez uczy nowego słownictwa koktajlowego: wspomina o Sidecar obok koniaku, pierwszych śladach koniaku w rozpoznawalnym, nowoczesnym meksykańskim leksykonie barowym. Federico Gamboa, pamiętnikarz dyplomatycznego Meksyku, pisze koniak i szampan. Rubén M. Campos, w Bar: życie literackie w Meksyku w 1900 roku, umieszcza koniak na scenie bohemy miasta Meksyk fin-de-siècle. Rejestr literacki jest cienki, ale nie nieobecny.
W latach trzydziestych XX wieku dowody stały się wizualne. Zachowana pocztówka przedstawia meksykańską restaurację Café San Diego. Za barem, między butelkami, znajduje się Hennessy wyraźnie rozpoznawalny, obok butelki ginu Gordon's. W tym czasie koniak nie jest już arystokratyczną ciekawostką jadalni Porfiriato; jest akceptowanym członkiem miejskiej meksykańskiej kultury picia, ani godnym uwagi, ani tanim, sprzedawanym na kieliszki w tym samym pomieszczeniu, co lokalne piwo i importowany angielski gin.
W latach 20. i 30. marki koniaku podążały za meksykańskim tłumem. Zdjęcie przedstawiające bullring miasta Meksyk, zatytułowany Byk wkracza na ring, przedstawia burladero, drewnianą barierę, za którą chowają się torreadorzy. Na tablicy obok nazw Dufour de Bordeaux, Ron Bacardí, Anís del Mono i Cinza Vermouth widnieją dwie nazwy koniaków: Cognac Bisquit y Cognac J. i F. Martell. Te same domy, które umieściły reklamy w Home Journal w 1895 roku, dwa pokolenia później nadal kupowali tylną ścianę meksykańskiego niedzielnego popołudnia.
Nawet delikatny turystyczny charakter meksykańskiego wypoczynku niesie ze sobą to samo słownictwo. Rzeczywista pocztówka fotograficzna z około 1940 roku przedstawia pływające ogrody Xochimilco, na południe od Mexico City. Trajineras, które przewożą turystów wzdłuż kanałów, ozdobione są powitalnymi ukłonami w trzech językach. Na jednej z trajineras, namalowanej na drewnianym zadaszeniu i czytelnej z odległości stu metrów, widnieją słowa Cognac Hennessy. Znak dotarł do rufy statku.
Historia Cognac Dellys (1935-1939)
Spośród wszystkich nazw koniaków, które trafiły do Meksyku, Dellys pozostawia najbogatszy papierowy ślad. Sam dom był prawdziwy: Louis Dellys et Cie, z siedzibą przy rue de Cracovie w Paryżu, sprzedawała koniak pod marką Dellys w wysokich, pochylonych butelkach Belle Époque, V.V.S.O.P., , Rezerwa specjalna, z małą koroną na szyjce i obwódką z liści winorośli na etykiecie. Począwszy od późnych lat trzydziestych, Dellys był reklamowany w meksykańskiej prasie z wyraźnym językiem francuskiej proweniencji: najlepszy koniak, region Cognac, francja, towarzyszy grawerunek smukłej butelki i cztery jednowyrazowe reklamy: wiek, czystość, aromat, finezja. Reklama z 1939 roku zachowała się w meksykańskiej Hemeroteca Nacional Digital.
Do 1935 r. firma Dellys osiągnęła wystarczający wolumen sprzedaży w Meksyku, aby zapewnić sobie dedykowanego przedstawiciela handlowego w Guadalajarze. Zachowana pocztowa koperta reklamowa, wysłana przez Miguel Moragrega, Apartado Postal 399, Guadalajara, Jal., Méx., a Pan Lic. Horacio Salazar, Av. Obregón 12, Hermosillo, Sonora, butelka Dellys jest wydrukowana w kolorze czerwonym na przedniej pokrywie, a slogan "Dellys" jest wydrukowany z tyłu Najlepsze Cognac na dole. Koperta była zarówno przesyłką pocztową, jak i elementem marketingowym.
Historia Dellys nabiera najdziwniejszego ludzkiego rozdziału w lipcu 1939 roku, dwa miesiące po ogłoszeniu Najlepsze Cognac w meksykańskiej prasie. Manuel Varela Sánder, urodzony 4 kwietnia 1913 r. w La Coruña, był hiszpańskim republikańskim mechanikiem i działaczem związkowym. Od 1929 r. był członkiem UGT, a od 1930 r. należał do partii komunistycznej. Po upadku Katalonii w lutym 1939 r. Varela przekroczył francuską granicę w Le Perthus, został internowany w obozie koncentracyjnym Argelès-sur-Mer i spędził kolejne miesiące w Perpignan i Paryżu. 12 czerwca 1939 r. zaokrętował się w porcie Pauillac w departamencie Gironde na parowcu Ipanema, jeden ze statków zorganizowanych przez meksykańską operację humanitarną SERE dla hiszpańskich republikańskich wygnańców. Zszedł na ląd w Veracruz 7 lipca 1939 roku. W mieście Meksyk jego pierwszą płatną pracą był przedstawiciel handlowy w firmie Cognac Dellys.
Jest to rodzaj szczegółu, który nie pojawia się w żadnym podręczniku na temat koniaku. Hiszpański bojownik wojny domowej, wygnany przez Atlantyk na meksykańskim statku humanitarnym, wysiada w Veracruz, jedzie pociągiem do Mexico City i znajduje swoją pierwszą płatną pracę sprzedając francuską brandy w kraju, który jeszcze nie zadał sobie trudu, aby prawnie chronić tę nazwę. Traktat UE-Meksyk w sprawie wyrobów spirytusowych z 1997 r. obowiązywał jeszcze przez 58 lat. W 1939 r. La Charente po prostu zatrudniała każdego, kto był w stanie udźwignąć katalog.
Cognac Dellys nie przetrwał jako marka w drugiej połowie XX wieku w żadnej widocznej formie. Louis Dellys et Cie znika z paryskich rejestrów handlowych; butelka V.V.S.O.P. staje się przedmiotem kolekcjonerskim. To, co przetrwało, to ślad dokumentalny: ogłoszenie w meksykańskiej gazecie z 1939 roku, koperta z Guadalajary, biograficzny wpis hiszpańskiego uchodźcy w madryckim archiwum. Koniak jest w tej historii łącznikiem, który spaja je w całość.
W latach 1937-1939, mniejsza i obecnie prawie zapomniana marka, Cognac Dellys, reklamowany w meksykańskiej prasie z wyraźnym językiem pochodzenia francuskiego: region Cognac, francja. Fabuła reklamy w 1937 roku nie dotyczy już tego, kim jest Dellys, ale skąd pochodzi Dellys. Pod koniec lat trzydziestych słowo Cognac w Meksyku nabrała nowoczesnego i wyłącznego znaczenia geograficznego na kilkadziesiąt lat przed zawarciem jakiegokolwiek traktatu w Brukseli.
VII. Lokalnie butelkowany, nazwany w stylu francuskim: nazwa koniaku w Meksyku sprzed AOC
Wraz z importowanymi butelkami z Charente, w samym Meksyku rozwinęła się cała równoległa kategoria: lokalnie destylowane napoje sprzedawane pod nazwami zaczerpniętymi z Francji, a w kilku przypadkach bezpośrednio z Francji Cognac.
Najbardziej wyraźny przykład znajduje się w 7 Most Jesús María, w historycznym centrum miasta Meksyk. Pod tym adresem, pod koniec XIX i na początku XX wieku, Eduardo Noriega, następca Alonso Noriegi, sprzedawał markę o nazwie Cognac Sklep papierniczy. Litografia reklamowa jest jednoznacznie Belle Époque: młoda kobieta w bladej sukience na tle czerwonych zasłon, słowo "Belle Époque", słowo "Belle Époque", słowo "Belle Époque" i słowo "Belle Époque" Cognac z wyszukaną niebieską czcionką na górze. Wszystko w rejestrze wizualnym sugeruje importowany francuski koniak. Z wyjątkiem jednego szczegółu: butelka została napełniona w Meksyku. Nazwa Cognac w prawie meksykańskim późnego okresu Porfiriato pozostała ogólnym deskryptorem, a nie chronioną nazwą pochodzenia. Eduardo Noriega mógł, i robił to, drukować je na meksykańskich produktach.
Rodzina Noriega występuje pod kilkoma nazwiskami. Remigio Noriega sprzedany Conac Rubi, bardzo stara brandy w ramach tej samej meksykańskiej sieci handlowej. Na etykiecie widnieje słowo Conac, bez g, i otwarcie współpracuje z Bardzo stara brandyPoniżej znajduje się szczere potwierdzenie, że zawartość była brandy i że styl etykiety Cognac był w Meksyku przełomu wieków po prostu sposobem reklamowania krajowej brandy premium.
Dalej na południe, w Coatepec, Veracruz, byłem Maskotka, mały eau-de-vie sprzedawany pod francuskojęzyczną etykietą, z centralnym owalnym portretem młodej maskotki Belle Époque. Maskotka nie udaje koniaku. Udaje, że jest w stylu francuskim, a w Meksyku przełomu wieków rozróżnienie to było bardziej kwestią zapisu niż regulacji.
Razem te trzy etykiety dokumentują coś, co Cognac że przez kilka dziesięcioleci na przełomie XIX i XX wieku meksykański rynek napojów sprzedawał dwa produkty o nazwach Cognac. Jedna pochodziła z Charente, w beczkach i za pośrednictwem wyznaczonych agentów. Druga pochodziła od lokalnych meksykańskich destylarni, w Mexico City i Veracruz, na etykietach, które zapożyczały francuską pisownię, francuski język i, w stosownych przypadkach, samą francuską nazwę. Traktat z 1997 r. nie wymyślił ochrony destylatów Cognac w Meksyku. Położyło to kres długotrwałemu systemowi równoległemu.
VIII. Vidaurreta, 1938: meksykański artysta dla francuskiej marki
Najdziwniejsze zamówienie handlowe w długiej historii francusko-meksykańskiego koniaku sięga 1938 roku.
W studiu w Mexico City, którego dokładny adres zaginął w czasie, meksykański ilustrator Valentín Vidaurreta kończy mały obraz. Palmy, jukatecka chata, młoda kobieta nalewająca z butelki, trzech żołnierzy siedzących na ziemi wokół niej. Obramowanie z azteckimi motywami w terakocie i ochrze biegnie wzdłuż jednej strony. U dołu znajduje się tekst reklamowy w języku francuskim:
"Lud meksykański chwycił za broń, by zdobyć niepodległość. Pomiędzy dwiema bitwami żołnierze i chłopi wychylają kieliszek koniaku Hennessy za przyszłą wielkość swojego wolnego kraju"
Co oznacza: Meksykanie chwycili za broń, by zdobyć niepodległość. Pomiędzy dwiema bitwami żołnierze i chłopi wznoszą kieliszek koniaku Hennessy ku przyszłej wielkości swojej wolnej ojczyzny.
Artysta jest Meksykaninem. Znak jest francuski. Przedstawiona scena historyczna jest meksykańska: żołnierze w Grito de Dolores, 1810. Napój w jego szklance, w tej wersji, to Hennessy. Późniejsze niezależne pisma kwestionowały, czy scena ta odpowiada jakiejkolwiek udokumentowanej rzeczywistości pola bitwy z 1810 roku; prawie na pewno nie. Zamiast tego obraz dokumentuje coś innego: francuski dom, do 1938 roku, płacący meksykańskiemu artyście za zobrazowanie założycielskiego momentu meksykańskiej niepodległości w zapisie, który oba narody mogłyby uznać, i podpisanie go francuską modlitwą le verre de cognac Hennessy y la future grandeur de leur libre patrie.
Koniak nie przyjeżdżał już tylko do Meksyku. Do tego czasu stał się częścią tego, jak Meksyk postanowił się reprezentować, przynajmniej w reklamie.
IX. Hine, Distribuidora Puig i import z połowy wieku
W połowie XX wieku model agenta z lat 1881-1913 dojrzał do nowoczesnego modelu dealera. Dżentelmen mianowany w San Agustín lub Puente de Jesús María ustąpił miejsca włączonym pojazdom handlowym działającym pod nowymi adresami w powojennym korytarzu przemysłowym i importowym Mexico City.
Dwie najbardziej charakterystyczne butelki z okresu powojennego należą do Maison T. Hine and Co. de Jarnac, mały, ale bardzo szanowany dom koniaku założony w 1763 roku i nazwany na cześć T. Hine w 1817 roku. Klasyczna francuska butelka Vieille Fine Champagne firmy T. Hine and Co. Cognac, z małym motywem jelenia na metce i charakterystycznym pochyłym ramieniem, była sprzedawana we Francji i Europie Zachodniej.
Jego meksykański odpowiednik nosił tę samą nazwę i pochodzenie co Jarnac, z dodatkową linią wydrukowaną drobnym drukiem na dole etykiety: Importowane przez DISTRIBUIDORA PUIG, S.A., blvd. M. de Cervantes Saavedra nr 57, Meksyk 17, D.F. Pojedyncza linia w języku hiszpańskim na francuskiej butelce, identyfikująca meksykańskiego importera i adres magazynu w Mexico City.
Adres w Mexico City umieszcza Distribuidora Puig w nowoczesnej erze korytarza przemysłowego i importowego miasta. Nie jest to ta sama rodzina, co hiszpański dom perfumeryjny Antonio Puiga w Barcelonie. Jest to oddzielny meksykański dystrybutor importowy, który działał w ugruntowanym meksykańskim krajobrazie handlu detalicznego i hotelarstwa w latach 50-tych, 60-tych i 70-tych. W tym okresie Maison Hennessy miał za sobą Moët Hennessy, Maison Martell miał globalną grupę macierzystą, a nawet mniejsze domy, takie jak Hine, polegały na wyspecjalizowanych meksykańskich dystrybutorach, aby utrzymać swoje zapasy na zapleczu najlepszych hoteli i restauracji w Mexico City.
Butelkowanie Hine-Puig nie niesie ze sobą żadnej historycznej anegdoty; nie jest związane z wojną, artystą czy traktatem. Zamiast tego jest to cicha, transakcyjna forma, jaką stała się długa relacja Cognac francuski transport z Jarnac, butelkowany z dodatkową linią w języku hiszpańskim, sprzedawany przez wyspecjalizowany kanał meksykański na rynku, na którym plasował się znacznie powyżej lokalnej brandy i tuż obok importowanego szampana.
X. Mały rynek z wysokim podatkiem: IEPS, HS-220820, kwoty na brandy
W tym momencie łatwo byłoby to przecenić. Koniak nigdy nie stał się w Meksyku tym, czym jest tequila - symbolem narodowym z masową bazą rynkową. Geografia smaku na to nie pozwoliła.
W 1941 r. Pedro Domecq, wywodzący się z francuskiej rodziny producentów sherry i brandy z siedzibą w Jerez od 1822 r., przeniósł część swojej działalności do Meksyku i rozpoczął budowę meksykańskich destylarni brandy. Powstała kategoria, później zakotwiczona przez Domecq Presidente i Don Pedro, była tańsza, słodsza, lokalnie destylowana i skierowana do codziennego meksykańskiego konsumenta. Szybko stała się produktem masowym, wypierając lokalnie butelkowane brandy w stylu Noriega z sekcji VII. Koniak pozostał drogi.
Trzy czynniki strukturalne utrzymują koniak w niszy premium. Po pierwsze, meksykański system podatkowy: IEPS, podatek Specjalny podatek od produkcji i usług, podatek od napojów alkoholowych powyżej dwudziestu procent wynosi pięćdziesiąt trzy procent G.L. Po drugie, klasyfikacja celna: meksykańskie statystyki handlowe konsolidują koniak pod szerokim kodem HS-220820, napoje spirytusowe destylowane z wina lub wytłoków z winogron, który obejmuje również brandy i pisco, co sprawia, że trudno jest bezpośrednio odczytać wolumen samego koniaku. Po trzecie, regulowana konkurencja: w latach 2000-2007 Meksyk wynegocjował roczne kwoty importowe w wysokości brandy (około 2,25 miliona litrów w latach 2007-2008) głównie dla hiszpańskiej Brandy de Jerez i Penedès, z dodatkiem koniaku.
Dane za 2024 r. potwierdzają ten obraz. Meksykański import w ramach HS-220820 wyniósł około 47.6 milionów. Francja była drugim największym dostawcą po Hiszpanii, z kwotą około 12,2 miliona dolarów. Koniak, w ramach kontyngentu Francji, to tylko ułamek. Cała importowana kategoria brandy premium jest regulowana, opodatkowana i prowadzona przez Hiszpanię. Rola koniaku w tym środowisku jest niewielka, widoczna i trwała.
XI. 1997: kiedy Cognac stał się Cognac w Meksyku
Aż do końca XX wieku ochrona prawna słowa Cognac w Meksyku była w rzeczywistości nieobecna. Lokalnie butelkowane i swobodnie nazywane etykiety Sekcji VII Noriegi nie były nielegalne w momencie ich drukowania.
The Umowa między Wspólnotą Europejską a Meksykiem w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych została podpisana w 1997 roku. Jest to pierwszy instrument, w którym oznaczenie geograficzne Cognac jest formalnie zapisana w prawie meksykańskim. Załączniki zostały zaktualizowane w 2020 r. Szersza umowa globalna między UE a Meksykiem, obowiązująca w latach 2000-2001, zapewniła tej ochronie liberalną politykę handlową: obniżone cła, zharmonizowane procedury celne, wzajemne uznawanie.
The AOC Cognac sama w sobie istniała w prawie francuskim od 1936 r., a sześć przestępstw od 1938 r. Oficjalne przyjęcie tej ochrony przez Meksyk nastąpiło sześćdziesiąt jeden lat po francuskim tekście. Innymi słowy, chroniona nazwa jest w Meksyku młodsza niż obraz Vidaurrety, który ją przedstawiał, i znacznie młodsza niż etykiety Noriegi, które testowały jej brak.
XII. 2010: Podziel się przywilejem
W 2010 roku, z okazji dwustulecia niepodległości Meksyku i stulecia rewolucji meksykańskiej, Maison Hennessy zrobił coś niezwykłego: sięgnął do własnego archiwum z 1938 roku i przywrócił Vidaurretę do handlu.
Premiera Hennessy VSOP Mexico 2010 składała się z sześćdziesięciu tysięcy indywidualnie numerowanych butelek, z których każda zapakowana była w pudełko prezentowe z grafiką Vidaurrety przedstawiającą meksykańską niepodległość. Meksykańska kampania prasowa przebiegała w następujący sposób Hennessy składa hołd Meksykowi 2010, limitowana i numerowana edycja, dzieli się przywilejem, na zabytkowym zdjęciu historycznej reklamy Cognac Hennessy, najczęściej spożywany alkohol na świecie który kiedyś stał nad hotelem Reforma i kawiarnią La Competidora w Mexico City.
XIII. 22 maja 2026 r.: Bruksela i nowy rozdział
W dniu 22 maja 2026 r. Unia Europejska i Meksyk podpisały umowę o partnerstwie gospodarczym Zmodernizowana umowa globalna w Brukseli.
Nowy instrument rozszerza i aktualizuje ochronę napojów spirytusowych z 1997 r. oraz umowę globalną z lat 2000-2001. Dwieście trzydzieści dwie europejskie nazwy napojów spirytusowych są obecnie chronione w Meksyku, w tym Cognac. Łącznie chronionych jest pięćset sześćdziesiąt osiem europejskich oznaczeń geograficznych. Taryfy celne, które w niektórych kategoriach rolno-spożywczych sięgały 100 procent, zostaną obniżone. Procedury celne zostaną uproszczone. Prasa w Europie przedstawiła podpisanie umowy jako geopolityczne oświadczenie w świecie rozpadających się sojuszy, Brukseli poszukującej nowych partnerów, Meksyku zmniejszającego swoją zależność od Stanów Zjednoczonych.
Jest to, z punktu widzenia Charente, ostatnia linia w historii, która rozpoczęła się od francuskiego agenta handlowego lądującego w Veracruz w 1826 roku; która była kontynuowana w 1880 roku wraz z odnowieniem stosunków, w 1881 roku z Federico Peifferem dla Bisquit, w 1892 roku z dwunastoma butelkami Hennessy Paula Boniface'a, w 1895 roku z Bayonne dla Martell, w 1912 roku z A. Mestas w Apartado 979, w 1938 r. z Vidaurretą i jej palmami, w połowie wieku z Distribuidora Puig dla Hine, w 2010 r. z sześćdziesięcioma tysiącami numerowanych butelek, a teraz, w 2026 r., z firmą w Brukseli.
XIV. Coda: czym był, a czym nie był koniak w Meksyku
Szczere podsumowanie jest krótkie. Koniak w Meksyku nigdy nie był najczęściej serwowanym trunkiem. Niemal od samego początku był jednym z najliczniej reprezentowanych.
Była to etykieta szuflady Saltillo. Była to drukowana obietnica Federico Peiffera w meksykańskiej prasie. To był plakat A.E. Dor w biurze Cavaroc w St. Augustine. To była butelka za barem w Café San Diego. To był Sidecar na Avenida Juárez. Co gorsza, były to również lokalnie butelkowane etykiety rodziny Noriega Cognac Sklep papierniczy y Conac Rubi - kopiując nazwę, zanim dopadło ich prawo. Była to francuska linia na dole plakatu namalowanego przez Meksykanina w 1938 roku. Była to mała hiszpańska linia na butelce Hine dystrybuowanej z magazynu w Mexico City w 1965 roku. W 2010 roku było to pudełko prezentowe z obrazem przedstawiającym powstanie z 1810 roku. W tym tygodniu był to podpis na pergaminie w Brukseli.
Następnym razem, gdy ktoś w Meksyku nalewa kieliszek koniaku, butelka jest małym archiwum: dwa wieki umów handlowych, wielka wojna, rewolucja, czterysta trzydzieści osiem francuskich sklepów, kilka lokalnie butelkowanych imitacji, meksykański ilustrator, sześćdziesiąt tysięcy numerowanych butelek na dwusetną rocznicę i nowy rozdział podpisany w Brukseli w zeszłym tygodniu, który po cichu rozszerza stare.
A w praktyce. Cognac Ekspert wysyła koniak do Meksyku. Każdy maison wymieniony w tym artykule, oprócz ponad 180 innych domów, jest dostępny z dostawą do domu pod adresem Mexico City, Guadalajara, Monterrey, Veracruz, Querétaro, Puebla, Cancún, Tijuana, Mérida, León, Saltillo, León i Tijuana i w całej Republice. Ten sam szlak handlowy, który przewoził szufladę Saltillo z 1880 r., korespondencję Carles z 1916 r. i kopertę Moragrega z 1935 r. z Cognac, połączenie z Francji do Meksyku działa do dziś, wystarczy dwa kliknięcia. Kup koniak w Meksyku, wysyłany z Charente. Cognac francuski dostarczony do domu, teraz za pomocą dwóch kliknięć.
Zdrowie. À la nôtre. I przechodzimy do następnego rozdziału.
XV. Chronologia: Koniak w Meksyku, od 1826 do 2026 r
Chronologia skupiająca się na meksykańskiej części handlu. Chronologia francuska jest uwzględniona tylko wtedy, gdy bezpośrednio przecina się z historią Meksyku.
| 1826 | Francja ustanawia przedstawiciela handlowego w Meksyku. Rozpoczynają się formalne francusko-meksykańskie stosunki handlowe (SRE). |
| 1830 | Francja oficjalnie uznaje niepodległość Meksyku po rewolucji lipcowej w Paryżu (SRE). |
| 1830s | Francuscy, brytyjscy i amerykańscy gracze dominują w meksykańskim handlu zagranicznym. Francuscy handlowcy prowadzą 438 sklepów na meksykańskiej ziemi (SRE). |
| 1838 | Wojna o ciastka. Francuskie działania morskie przeciwko Veracruz; handel zostaje wznowiony natychmiast po ich zakończeniu. |
| 1860 | Angielsko-francuski traktat o wolnym handlu w Europie. Ilość koniaku potroiła się do 1879 roku. |
| 1860s | Pierwsze udokumentowane dostawy Hennessy do Meksyku (źródło branżowe). |
| 1861-1867 | Francuska interwencja i Drugie Cesarstwo Meksykańskie. Maksymilian Habsburg jako cesarz. |
| 1867 | Maksymilian zastrzelony w Querétaro. Zawieszenie francusko-meksykańskich stosunków dyplomatycznych. |
| 1880 | Normalizacja francusko-meksykańskich stosunków dyplomatycznych (SRE). |
| około 1880 r | Cognac Otard Dupuy & Co. importowane do Saltillo, Coahuila, przez Dávila y Garza. |
| 1881 | Bisquit Dubouché y Cía. ogłasza w prasie meksykańskiej: "wyłączny agent i przedstawiciel generalny na Republikę Meksykańską: Federico Peiffer" (HNDM). |
| 1885-1889 | Meksykańskie reklamy Bisquit Dubouché podkreślają zarówno "Dom założony w 1819 roku", jak i obecność na rynku meksykańskim (HNDM). |
| około 1890-1910 | Louis O'Lanyer z Bordeaux-..Cognac sprzedaje Supreme Cognac w Meksyku pod hiszpańskojęzyczną etykietą ze skrzyżowanymi flagami Francji i Meksyku (G. Chariol, Bordeaux). |
| 1892 | Maison Hennessy rejestruje swoje pierwsze formalne meksykańskie zamówienie za pośrednictwem Paula Boniface'a z Bordeaux: 12 butelek i 24 półbutelki w trzech stylach. |
| 1895 | Martell sprzedawał "najlepsze na świecie" "we wszystkich sklepach spożywczych i stołówkach Republiki" za pośrednictwem agentów E. Bayonne, a następnie Bayonne i Comparot (HNDM). |
| 20 lutego 1905 r | List na papierze firmowym Cognac Croizet wysłany z Mexico City przez E. Vérand, Agenta Generalnego Republiki, P.O. Box 608, do Kunkelmann and Co. z Reims. |
| 1910 | Otard Dupuy zamawia plakat litograficzny przedstawiający podwodnego nurka w Imprimerie Champenois w Paryżu. |
| 1910-1920 | Meksykańska rewolucja. Dwustronny handel koniakiem nadal przechodzi przez zawirowania. |
| 1912-1913 | Agencja generalna Hennessy w Mexico City: "Agencia General, Apartado 979, México", zarządzana przez A. Mestas y Cía. |
| około 1911 r | Zdjęcia dokumentów z areny walk byków w Mexico City Cognac Bisquit y Cognac J. i F. Martell w burladero, obok Bordeaux Dufour, Ron Bacardí, Anís del Mono i Cinza Vermouth. |
| 1914 | Meksykański wolumen Hennessy osiąga 50 400 butelek (źródło branżowe). |
| około 1914 r | Firma Falland and Co. de Jarnac została wysłana do Meksyku za pośrednictwem R. Marure y Cía. de Veracruz jako wyłączny importer. Zachowana koperta reklamowa ostemplowana w Veracruz. |
| 1916 | O.A. Carles z Mexico City (P.O. Box 968) pisze do domu koniaku Lucien-Foucauld and Cie. w dniu 30 marca 1916 r. z prośbą o wyłączne reprezentowanie meksykańskiego monopolu; drugi list z dnia 27 maja 1916 r. |
| 1918 | Reklama w Mexico City na Avenida Juárez odnosi się do koktajlu Sidecar z koniakiem (HNDM). |
| 1921 | Meksykański wolumen Hennessy osiąga 275 000 butelek. Pięciokrotny wzrost w ciągu rewolucyjnej dekady. |
| 1922 | Plakat Martell autorstwa Jean d'Ylen: trzy anioły na kuli ziemskiej. |
| około 1929 r | Courvoisier, koniak Napoleona, najlepszy we Francji, dystrybuowane w Meksyku przez Do portu Veracruz, Signoret, Allegre y Cía., 3a Capuchinas No. 75, Mexico City. |
| około 1930 r | Pocztówki z Café San Diego dokumentują Hennessy przy tylnej ladzie meksykańskiej kultury kawowej, obok ginu Gordona. |
| 1935 | Miguel Moragrega (Apartado Postal 399, Guadalajara, Jalisco) wysyła pocztową kopertę reklamową od Cognac Dellys do Hermosillo w stanie Sonora. Sieć dystrybucji Dellys dociera do północno-zachodniego Meksyku. |
| 1937-1939 | Cognac Dellys reklamuje się wyraźnie francuskim pochodzeniem: "region Cognac, francja" (HNDM). |
| 1938 | Valentín Vidaurreta maluje "Au Mexique 1810" dla Maison Hennessy. |
| 7 lipca 1939 r | Manuel Varela Sánder, hiszpański republikanin wygnany z La Coruña, przybywa do Veracruz na pokładzie parowca Ipanema z Pauillac we Francji. W Mexico City podejmuje swoją pierwszą płatną pracę jako agent sprzedaży dla Cognac Dellys (Fundacja Pablo Iglesiasa). |
| 1941 | Pedro Domecq zakłada meksykańskie destylarnie brandy, zakotwiczając najtańszą kategorię lokalnej brandy zawierającą wolumen rynkowy. |
| około 1940 r | Znaki powitalne Cognac Hennessy udokumentowany w trajineras w Xochimilco, na południe od Mexico City (prawdziwa pocztówka fotograficzna). |
| około 1950-1970 | Hine Cognac przez Jarnac importowany w Mexico City przez Distribuidora Puig, S.A., boulevard M. de Cervantes Saavedra No. 57, Meksyk 17, D.F. |
| 1980s | Meksykańska prasa wymienia Hennessy VSOP, Courvoisier VSOP, Hardy VSOP i Rémy Martin jako importowane produkty premium obok szampana (HNDM). |
| Umowa między Wspólnotą Europejską a Meksykiem w sprawie ochrony oznaczeń napojów spirytusowych. "Cognac"formalnie chronione przez prawo meksykańskie po raz pierwszy (EUR-Lex). | |
| 2000-2001 | Wejście w życie umowy globalnej UE-Meksyk. |
| 2007-2008 | Meksykańskie kontyngenty importowe brandy sięgają 2,25 mln litrów w ramach umowy o wolnym handlu między UE a Meksykiem, głównie dla hiszpańskiej brandy de Jerez i Penedès. |
| 2010 | Wprowadzenie na rynek Hennessy VSOP Mexico 2010: 60 000 numerowanych butelek na dwusetną rocznicę zapakowanych w prace Vidaurrety z 1938 roku. Meksykańska kampania prasowa "Share the Privilege". |
| 2020 | UE i Meksyk aktualizują załączniki do umowy w sprawie napojów spirytusowych z 1997 r. (EUR-Lex). |
| 2024 | Meksykański import w ramach HS-220820 wynosi 47,6 mln USD; Francja jest drugim co do wielkości dostawcą (~12,2 mln USD) za Hiszpanią (Data Mexico, WITS). |
| 13 stycznia 2025 r | Zawarcie zmodernizowanej umowy globalnej między UE a Meksykiem. |
| 22 maja 2026 r | Zmodernizowana umowa globalna UE-Meksyk oficjalnie podpisana w Brukseli. Cognac między 232 europejskimi oznaczeniami duchów a 568 oznaczeniami geograficznymi chronionymi w Meksyku. |
XVI. Często zadawane pytania
Kiedy koniak po raz pierwszy pojawił się w Meksyku?
Pierwsze udokumentowane dostawy Hennessy do Meksyku pochodzą z lat 60. XIX wieku, ale formalne francusko-meksykańskie stosunki handlowe rozpoczęły się w 1826 roku, kiedy Francja wysłała agenta handlowego do Meksyku (źródło: Secretaría de Relaciones Exteriores). Pierwszą oficjalną meksykańską agencją koniaku jest Bisquit Dubouché y Cía, która w 1881 r. wyznaczyła Federico Peiffera na swojego jedynego agenta w Republice Meksykańskiej.
Czy to było "Cognac"prawnie chronione w Meksyku przed 1997 rokiem?
Nie. Oznaczenie geograficzne Cognac został formalnie objęty ochroną w prawie meksykańskim po raz pierwszy dopiero w 1997 r., na mocy umowy między UE a Meksykiem w sprawie ochrony oznaczeń spirytusowych. Wcześniej meksykańscy gorzelnicy mogli i sprzedawali lokalnie butelkowane napoje pod nazwą koniak (the Cognac Sklep papierniczy przez Eduardo Noriegę i Conac Rubi remigio Noriega są udokumentowanymi przykładami z około 1900 roku).
Ile koniaku importuje obecnie Meksyk?
W 2024 r. meksykański import objęty kodem celnym HS-220820 (napoje spirytusowe destylowane z wina lub wytłoków z winogron, całkowita kwota importu (w tym koniaku, brandy i pisco) wyniosła około 47,6 mln dolarów. Francja była drugim największym dostawcą za Hiszpanią, z kwotą około 12,2 mln USD. Koniak stanowi ułamek udziału Francji.
Co zmodernizowana umowa globalna między UE a Meksykiem z 22 maja 2026 r. zmienia dla koniaku?
Nowy instrument rozszerza ochronę napojów spirytusowych z 1997 r. i globalnego porozumienia UE-Meksyk z 2000 r. na 2001 r. Dwieście trzydzieści dwie europejskie nazwy napojów spirytusowych są obecnie chronione w Meksyku, w tym Cognac, wraz z 568 europejskimi oznaczeniami geograficznymi. Taryfy celne, które w niektórych kategoriach rolno-spożywczych wynosiły nawet 100 procent, zostaną obniżone.
Które domy koniaku miały meksykańskich agentów w Belle Époque?
Udokumentowane w meksykańskim archiwum prasowym: Bisquit Dubouché (Federico Peiffer, 1881), Martell (E. Bayonne i Bayonne i Comparot, 1895), Croizet (E. Vérand, Apartado 608, 1905), A.E. Dor de Jarnac (M. Cavaroc, ok. 1900), Hennessy (A. Mestas y Cía., 1912-1913), Falland y Co. (R. Marure y Cía., Veracruz, ok. 1914), Courvoisier (Signoret, Allegre y Cía., 3a Capuchinas, ok. 1929). Otard Dupuy and Co. jest udokumentowana poprzez zachowaną etykietę importera Saltillo, Coahuila, przypisywaną Davila y Garza około 1880 roku.
Dlaczego koniak jest niszą premium w Meksyku, a nie produktem masowym?
Trzy czynniki strukturalne: 53-procentowy podatek STPS od napojów alkoholowych powyżej 20 proof G.L., unijny system kontyngentów na import brandy (około 2,25 miliona litrów w latach 2007 i 2008, głównie dla hiszpańskiej Brandy de Jerez) oraz konkurencja ze strony tańszych meksykańskich producentów brandy, zakotwiczona przez wejście Pedro Domecqa do meksykańskiej destylacji brandy w 1941 roku.
Jaka jest historia Cognac Dellys, a kim był Manuel Varela Sánder?
Louis Dellys et Cie był niewielkim domem koniakowym z siedzibą w Paryżu przy rue de Cracovie. W latach 1935-1939 prowadziła aktywną działalność dystrybucyjną w Meksyku, a jej agentem był Miguel Moragrega z Guadalajary. W lipcu 1939 r. hiszpański republikański emigrant Manuel Varela Sánder, urodzony w 1913 r. w La Coruña, przybył do Veracruz na pokładzie parowca Ipanema i dostał swoją pierwszą płatną pracę w Mexico City jako agent sprzedaży dla Cognac Dellys. Dellys jako marka zniknęła z rejestrów w drugiej połowie XX wieku; ludzka historia przetrwała w archiwum biograficznym Dellys Fundacja Pablo Iglesiasa.
XVII. Źródła
- Ministerstwo Spraw Zagranicznych (SRE), MeksykPodręcznik Ambasady Meksyku we Francji. Oficjalne meksykańskie źródło informacji na temat historii stosunków francusko-meksykańskich od 1826 r.
- Meksykańska Narodowa Cyfrowa Biblioteka Gazet (HNDM)Krajowe archiwum cyfrowe prasy meksykańskiej. Źródło reklamy Bisquit/Federico Peiffer z 1881 roku, reklamy Bisquit z lat 1885-1889, kampanii Martell/Bayonne z 1895 roku, reklamy Hennessy/A. Mestas z lat 1912-1913, reklama Sidecar na Avenida Juárez z 1918 roku, kampania Hennessy/A Cognac Dellys z lat 1937-1939 oraz listy importowe prasy meksykańskiej z lat 80-tych.
- EUR-LexUmowa UE-Meksyk o ochronie nazw duchów z 1997 r. (CELEX 21997A0611(01)); aktualizacja załączników, 2020 r.
- Komisja Europejska / Handel UE (DG ds. Handlu)UE-Meksyk: Arkusze informacyjne i ogłoszenie o podpisaniu zmodernizowanej umowy ogólnej UE-Meksyk, 22 maja 2026 r.
- Dane Meksyk (Ministerstwo Gospodarki): publiczna baza danych rządu meksykańskiego. Przepływy importowe HS-220820 Francja-Meksyk, 2024 r.
- WITS / UN ComtradeStatystyki handlu międzynarodowego, dane lustrzane dotyczące eksportu napojów spirytusowych z Francji do Meksyku.
- SAT / LIEPS / DOFMeksykańskie ramy fiskalne, stawka IEPS na napoje alkoholowe powyżej 20 G.L.
- Komunikaty prasowe i archiwa HennessyZamówienie Paula Boniface'a z 1892 r., meksykańskie dane dotyczące wolumenu z 1914 i 1921 r., zamówienie Vidaurreta z 1938 r., szczegóły dotyczące dwusetnej premiery w 2010 r.
- Cognac Francja / BNICChronologia sektorowa, używana tylko w przypadku wydarzeń mających bezpośrednie znaczenie dla Meksyku.
- Fundación Pablo Iglesias, baza danych biograficznych wygnańców z hiszpańskiej wojny domowej: Varela Sánder, Manuel (1913, La Coruña), hiszpański mechanik republikański, związkowiec UGT, bojownik 207. batalionu w Oviedo i 24. dywizji na froncie Ebro, wygnany do Meksyku na pokładzie parowca Ipanema w lipcu 1939 roku. Oryginalne źródła: ASM-AGN Meksyk; CTARE-SERE INAH Meksyk; AARD 271-2 FPI.
- Zachowane etykiety i plakaty (wewnętrzne archiwum Cognac Ekspert i prywatne kolekcje)Etykieta Otard Dupuy Saltillo, etykieta Otard-Dupuy y Cía. Latin America, portret Jean Dupuy d'Angeac, plakat A.E. Dor / M. Cavaroc Mexico City, list Cognac Croizet / E. Vérand 1905, plakat nurek podwodny Otard 1910, plakat Martell 1922 d'Ylen, na Louis O'Lanyer (Bordeaux - Bordeaux - Francja), plakat Martell 1922 d'Ylen, na Louis O'Lanyer (Bordeaux - Bordeaux - Francja)Cognac) Cognac Supremo, o Falland and Co. / R. Marure Veracruz 1914, listy O.A. Carles / Lucien-Foucauld 1916, koperta Courvoisier / Signoret Allegre 1929, pocztówki Café San Diego ok. 1930, zdjęcie areny walk byków 1911, pocztówka Xochimilco Hennessy 1940, reklama Cognac La Papelería / Eduardo Noriega, etykieta Conac Rubi / Remigio Noriega, etykieta La Mascota eau-de-vie Coatepec, grawerunek Vidaurreta 1938 Hennessy, butelki T. Hine and Co. i Hine Imperiale Distribuidora Puig, pudełko Hennessy VSOP Mexico 2010 i kampania Share the Privilege.
Ten artykuł ma charakter redakcyjny. Tam, gdzie twierdzenia historyczne opierają się na komunikacji wewnętrznej, a nie na pierwotnym zapisie dokumentalnym, artykuł o tym mówi. Tam, gdzie zachowane etykiety noszą raczej domniemane niż drukowane daty, zakresy dat są podane z odpowiednim niuansem. Celem jest uczciwe odczytanie długiej francusko-meksykańskiej historii koniaku, bez upiększania ani spłaszczania.
Sprostowanie, 27 lipca 2026. Artykuł pierwotnie podawał nazwę domu jako Jules Dellys et Cie. W rzeczywistości chodzi o Louis Dellys et Cie. Na błąd zwrócił uwagę Ton Hendriks z cognac-ton.nl w komentarzach na naszym blogu: nazwa jest czytelna na kopercie reklamowej z 1935 roku, a w kolekcji Paula Ronne odnotowano kilka etykiet Louis Dellys i ani jednej Jules Dellys. Nazwa została poprawiona w całym tekście, również na rekonstrukcji etykiety. Usunęliśmy także numer przy paryskim adresie, 1881 rue de Cracovie, ponieważ taki numer na tej ulicy nie istnieje. Adres brzmi teraz rue de Cracovie, do czasu potwierdzenia. Dziękujemy mu za korektę.