Als je Pineau des Charentes nog nooit geproefd hebt, stel je dan iets voor tussen een dessertwijn en een fijne likeur. In het glas kondigt Pineau zich aan met een mooie kleur en een uitnodigend aroma. Witte Pineau heeft meestal een doorschijnend gouden kleur, die bij oudere bottelingen donkerder wordt tot amberkleurig. De neus onthult vaak tonen van acaciahoning, rijp boomgaardfruit (denk aan abrikoos, gele pruim of kweeperengelei) en soms een vleugje sinaasappelbloesem of vanille van het eikenhout. In de mond is hij zoet en zijdezacht en omhult hij je mond met smaken als gouden rozijnen, gekonfijte sinaasappel en karamel, maar toch wordt hij opgeluisterd door een zachte zuurgraad die ervoor zorgt dat hij niet stroperig wordt. Er is een subtiele ruggengraat van Cognac - een vage echo van eikenhout, specerijen en warmte - maar Pineau smaakt niet alcoholisch of "brandend" als een sterke drank. In plaats daarvan is hij toegankelijk en evenwichtig. Een jonge witte Pineau doet denken aan laat geoogste Muscat of Sauternes met zijn honingachtige fruitkarakter, terwijl een oudere witte Pineau een meer oxidatieve nootachtige smaak krijgt die doet denken aan een lichte sherry.
Rode Pineau daarentegen verwelkomt je met een diepe zonsondergangkleur (rosé Pineau is mooi koraalroze). Het aroma roept waarschijnlijk rood fruit op - kers, framboos, misschien cranberry - soms met een vleugje aardbeienjam of kruiden. Omdat hij gemaakt is van Bordeauxvariëteiten, merken proevers vaak verwantschap met ruby port, hoewel Pineau een lichtere body heeft. Nip aan een rode Pineau en je krijgt heerlijke smaken van sappige kersen, gebakken frambozen en pruimenjam. Hij is zeker zoet, maar met een robuustheid die goed past bij chocolade- of bessendesserts. Sommige rode Pineaux tonen zelfs een hint van cacao of eikenhout in de afdronk. Een goed voorbeeld kan smaken naar vloeibare kersentaart met een vleugje peperige warmte.
Rosé Pineau, het lichtere neefje, is meestal frisser en bloemiger in de mond - stel je een vleugje robijnrode pompelmoes en aardbeiencoulis voor, zoet maar verfrissend. Zowel de rode als de roséstijl delen dezelfde gemakkelijke zoetheid als de witte, maar met een andere fruitige teint.
Een van de geneugten van Pineau is het ontdekken van de gerijpte versies. Als je een Vieux Pineau (5 jaar en ouder) of Très Vieux Pineau (10 jaar en ouder) probeert, kom je op een dieper smaakgebied. De kleur zal opvallend donkerder zijn - oude witte Pineau wordt gloeiend amberoranje en oude rode Pineau ziet eruit als gepolijst mahoniehout. Als je eraan ruikt, denk je misschien dat je een sherry of Madeira in handen hebt: complexe aroma's van geroosterde noten, vijgen, gedroogde abrikoos, toffee en kruiden komen naar boven. In de mond is gerijpte Pineau een wonder - nog steeds zoet, maar met smaaklagen die zich geleidelijk ontvouwen. Je proeft walnoot en amandel, gekonfijte citrusschil, vanille en een vleugje rancio (die geoxideerde, bijna hartige noot die verwant is aan oude sherry). Het mondgevoel is erg zacht en de afdronk kan lang blijven hangen, met sporen van karamel en nootmuskaat op je tong. Ondanks de rijkdom is een goede vieux Pineau niet plakkerig; de jaren op eikenhout hebben voor wat verdamping en concentratie gezorgd, waardoor de smaken intenser zijn geworden en de zoetheid zachter. Deze eerbiedwaardige Pineaux worden vaak vergeleken met fijne tawny ports of zoete Oloroso sherries, hoewel de Fransen volhouden dat Pineau helemaal op zichzelf staat.
In welke stijl dan ook, Pineau des Charentes biedt een balans van zoetheid en zuurgraad die zijn signatuur is. De beste exemplaren hebben een bijna sappige kwaliteit in combinatie met de verwarmende diepte van Cognac. De eerste slok voelt toegeeflijk aan, maar de afdronk nodigt uit tot een volgende. Pineau is een makkelijke slok: toegankelijk voor wie normaal geen sterke drank drinkt, maar complex genoeg voor een wijnliefhebber om de nuances te analyseren.
